گفتم که چشمم؛

       گفت به راهش میدار

گفتم جگرم؛

       گفت پر آهش می دار

گفتم که دلم؛

       گفت چه داری در دل؟

گفتم غم تو ؛

       گفت نگاهش میـــــدار

همه روزهای خدا قشنگن و زیبا. اما خوب بعضی روزها به خاطر اتفاقاهای قشنگش خیلی قشنگ ترن و تا ته ته زندگی تداعی کننده زیباترین لحظات.

یکی از این روزهای قشنگ روز تولد عزیزامونه. شاید تو سال گشت روزهای تولد خدا می خواد یادمون بندازه این وجودی که آفریدم هدیه من به تو هست . بعضی وقتا که فکر می کنم یقین پیدا می کنم ما انسانها هدیه خدا به هم هستیم.

حالا تولد یکی از بهترین هدیه های خدا به من هست. تولد یک دوست خوب، همراه و صمیمی.

کسی که تونسته یه جای بزرگ تو یه قلب کوچیک باز کنه. تولد دختری مردادی که دلش همیشه گرمه همچون ماه مرداد. دختری که خونه دلش همیشه برای حرفهای سنجیده و نسنجیده من جا داشته. کسی که  یه همراز واقعی بوده. کسی که  هیچ وقت به خاطر اعتمادم بهش پشیمون نشدم.

دوست دارمبهنازم و سبد سبد گل یاس تقدیم دریا دریا مهربونی تو می کنم .

بهناز عزیز این وبلاگ با تمام حرفهایی که گفته شد و حرفهایی که نتونستم جاریشون کنم تقدیم تو

هدیه ام کوچیکه و ناقابل . اما کلمه به کلمه اش رو با تمام دلبستگی که به تو دارم و با یادآوری زیباترین لحظاتی که با هم داشتیم جاری کردم. هدیه ام پیشکش مهربانی تو.

شب میلادت  رو تبریک می گم به تو و خودم و هزاران بار خدا رو به خاطر هدیه ای چون تو شکر می کنم

امشب که شب تولدته بهترین ها رو آرزو کن . من هم از خدا همون بهترین ها رو برات آرزومندم .

تولدت مبارک

زلیلی من شنیــدم یا علی گفــــت به مجنون هم رسیدم یا علی گفــــت

مگر این وادی دارالجنون اسـت که هر دیوانه دیــدم یا علی گفـــــت

نسیمی غنچه ای را باز می کرد به گوش غنچه کم کم یا علی گفت

چمن با ریزش باران رحمــــــت دعایی کرد او هم یا علی گفـــــــت

یقین پروردگار آفریــــــــــــــنش به موجودات عالم یا علی گفــــت

خمیـــــــــر خاک آدم را سرشتند چو برمی خاست آدم یا علی گفـت

مگر خیبر زجایش کنده میــــشد یقین اینجا علی هم یا علی گفـــــت

علی را ضربتــی کاری نمی شــد گمانم ابن ملجم یا علـی گفــــــــت

چقدر زیبا خطبه می خواند در مسجد. 

راستی مگر زنان هم در مسجد خطبه می خوانند؟

آنقدر زیبا و با صلابت حرف می زند که مردان را به گریه انداخته. خوب که گوش می کنم می گوید : فدک

آری فدک. یادم آمد همان زمینی که پدرش برایش به هدیه گذاشت.

خطابش به یک مرد است. می گوید چطور شما از پدرانتان ارث می برید ولی من نمی برم؟

ولی... ولی فدک که میراث پدر نبود. فدک هدیه بود. هدیه ای از خدا به این زن.

شاید می خواهد فکر خفته و دیدگان خاموش نامردمان را بیدار کند.

گویی هدیه اش را غصب کرده اند. اما چرا؟ هدیه را که غصب نمی کنند!!!

فدک اما، بهانه این زن است گویا. در پس پرده حرفی بزرگتر دارد.

باز هم غصب. اما این بار غصب چه؟ این زن چه بی مهابا خطبه می خواند.

درباره یک مرد خطبه می خواند. گویی این مرد پیشوایش است.

می گوید : غدیر خم

آری غدیر خم را نیز به یاد دارم. دو مرد از جنس نور دست در دست هم دادند. چه روزی بود آن روز. همه به هم شادباش می گفتند.

دقیق تر که شدم فهمیدم یکی معلم است ودیگری شاگرد. معلم می خواست به شاگرد لوح معلمی بدهد. گویی خود سفری در پیش داشت و مردم بی معلم حتی نمی توانستند نفس بکشند.

مردم که آن روز به معلم جدیدشان تبریک گفتند !!! پس چرا این زن امروز این چنین برآشفته!!!؟؟؟

وای بر من ! مریدش را خانه نشین کرده اند. به همین خاطر است که آسمان را سیاهی گرفته.

زن خطبه هایش را خواند. مرد غاصب حرفی ندارد. مردم بهت زداند.

.

اما نه ... مرد غاصب به حرف آمد :

خدا و رسولش راست گفته اند و دختر پیامبر راست می گوید . تو حکمت و جایگاه هدایت و رحمت و رکن دین و سرچشمه برهان هستی و من حق گویی تو را رد نمی کنم و سخنانت را ناروا نمی دانم. این مسلمانان بین من و تو قضاوت کنند.

زن رفت . رفت تا ابدیت ، تا بی نهایت ، تا خدا.

و مردم مانده اند هنوز بهت زده ، هنوز گریان.

.

.

و ما مسلمانان همه یکصدا هم نوا میشویم با بانوی بزرگ اسلام :

فدک هدیه خدا به فاطمه زهرا (س)  سر حد تمام بلاد اسلامی است و آن مرد، پیشوایش علی (ع) که به مانندش نیامده پیشوای ماست و ما پیروش تا بی نهایت ، تا قیامت.