من که خود راضی به این خلقت نبودم ،زور بود؟

خلق ازمن درعذاب و من خود ازکردار خویش،

ازعذاب خلق و من یارب ، چه ات منظور بود؟

حاصلی ای دهر ازمن غیر شرِّ وشور نیست.

مقصدت از خلقت من ، سیر شرّوشور بود؟

ذات من معلوم بودت نیست مرغوب. از چه ام،

آفریدستی٬زبانم لال٬چشمت کور بود؟

ای چه خوش بود چشم می پوشیدی از تکوین من،

فرض می کردی که ناقص، خلقت یک مور بود.

ای طبیعت گر نبودم من، جهانت عیب داشت؟

ای فلک گر من نمیزادی، اجاقت کور بود؟

قصد تو از خلقت من ، خود یقین دارم فقط،

دیدن هر روز یک گون رنج جور واجور بود.

گر نبودی تابش استارهء من در سپهر،

تیر و بهرام و خور و کیوان و مه بی نور بود؟

راست گویم ،نیست جز این علت تکوین من،

قالبی لازم برای ساحت یک گور بود.

آفریدن مردمی را بهر گور اندر عذاب،

گر خدائی هست ز انصاف خدائی دور بود.

گر من اندر جای تو بودم امیر کائنات،

هر کسی از بهر کار بهتری ماءمور بود.

آنکه نتواند به نیکی پاس هر مخلوق داد،

از چه کرد این آفرینش را٬مگر مجبور بود؟

هر پریزاده عاشق، اسمتو از مــن می پــرسه

تو همون فرشته هستی که از آسمون رسیــدی

از تـن ابــرا گذشتی پاک و مهــــربون رسیـــدی

سیبهای ســرخ بهشتو واســه سوغاتی آوردی

شــدی دلــداده عـاشق، دلتو به مـــن سپردی

روی قلب مــــــن نوشتــی توی قلبتم همیشه

تــو تمــوم آرزومــی، زندگی بـــی تـــو نمیشه

((بی وفا))

شب های پاییزی برایم بی تو غمگین است

این لحظه های سرد تنهایی چه سنگین است

هر برگ پاییزی به زیر پای من تنهاست

من هم به زیر پای غم. از خشم این کین است

پروانه گردان غمت بودم  نفهمیدی

آیینه پوش عشق تو بودن چه ننگین است

با آن که نامت بر لبم ننگیست بی پایان

دنیای عشق تو برایم خوب و رنگین است

عشقم به پایت دادم و هرگز ندانستی

این عشق بی مانند در عالم چه زرین است

لیلای تو در عالم غربت دلم بود و

مجنون من بودن برای تو چه سنگین است

حالا که از من غافلی ای بی وفای من

من بی تو می مانم .ولی این از ره کین است