یه پنجره با یه قفس ، یه حنجره بی هم نفس
سهم من از بودن تو ، یه خاطرس همین و بس

تو این مثلث غریب ، ستاره ها رو خط زدم
دارم به آخر می رسم ، از اونور شب اومدم

یه شب كه مثل مرثیه ، خیمه زده رو باورم
میخوام تو این سكوت تلخ ، صداتو از یاد ببرم

بزار كوله بارم روشونه شب بزارم
باید كه از اینجا برم ، فرصت موندن ندارم

داغ ترانه تو دلم ، شوق رسیدن تو تنم
تو حجم سرد این قفس ، منتظر پر زدنم

من از تبار غربتم ، از آرزو های محال
قصه ما تموم شده ، با یه علامت سوال

بزار كوله بارم روشونه شب بزارم
باید كه از اینجا برم ، فرصت موندن ندارم