روزگار عجیبی‌است نازنین
آنگاه که سخن گفتن سخت و طاقت فرسا شده و می شود .
و آنگاه که صحبت کردنت را همه و همه باید بشنوند وگرنه به بیراهه می روند
و آنگاه که سخن گفتن تنها و تنها در سکوت بی پایان نگفتن خلاصه می شود
و آنگاه که فریادهای بر خاسته از عمق جانت را گوش شنوائی نیست
و آنگاه که کلمات در هم و برهم دوستت دارم بسختی بر زبان جاری می شود
و آنگاه که گفتن و شنیدن دوستت دارم گناهی بس بزرگ شمرده می شود
و آنگاه که نگاهت را باید از میان نگاه های دیگران که ذل زده تو را می نگرند دزدانه و با مشقت فراوان رد نموده و به تمنای دوستت دارم روانه کنی شود
و آنگاه که هزاران چشم را برای دیدن یک چشم باید در نوردید و سراسیمه و آنهم فقط لحظاتی و نه بیشتر نباید به تماشا بایستی .
و آنگاه که غصه های کهنه جایی غیر از دل پردرد را نمی یابند و باید در قلب رنجور و زخم خورده تا سالیان سال باقی بمانند
و آنگاه که همراهی را گناه نا بخشودنی و گمراهی نشان لیاقت می دهند
چگونه باید گفت من هستم
بگذارید باشم
و بگذارید کودکی کنم
و بگذارید زندگی کودکانه من رنگ عشق کودکانه بگیرد .
و بگذارید عروسک بازی کودکانه من به عروسی دخترکان زیبای محله پیوند بخورد
و بگذارید این عروسی کودکانه را فرجامی زیبا و خدا پسند پایان دهد
و بگذارید تارهای صوتی منجمد شده از سکوت سالیان درازم به حرکت هرچند آرامی در گفتن دوستت دارم به حرکت در آید
قلبم در حال از جا کنده شدن است و نمی توانم آنچه را در لاک وجودیم می گذرد بر زبان بیاورم و آرامشی را هر چند فقط یک لحظه بر خود مستولی گردانم
روزگار عجیبی ست نازنین

هنوز هم فراموشت نکرده ام

با این که فراموش شده ام

 هنوز هم صدایت را می شنوم

با این که صدایم نکرده ای

 هنوز هم همه جا می بینمت

 با این که به دیدنم نیامده ای

 هنوز هم با عشق تو پا بر جام

با این که خودت را زیر بار عشق دیگری شکسته ای

 هنوز هم همان طور مقدس دوست میدارمت

 با این که زندگی خود را به تباهی کشانده ای

هنوز هم چشمانی به اشتیاق نگاهت منتظرند

با این که چشم به چشم دیگری دوخته ای

 هنوز هم دلواپس دل نگرانی های توام

با این که از همه آدما بریده ای

رفیق من سنگ صبور غمهام

به دیدنم بیا که خیلی تنهام

هیچکی نمی دونه چه حالی دارم

چه دنیای رو به زوالی دارم

مجنونم و دلزده از لیلیا

خیلی دلم گرفته از خیلیا

نمونده از جوونیام نشونی

پیر شدم، پیر تو ای جوونی

تنهای بی سنگ صبور

خونه ی سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست

موندی و راه چاره نیست

اگرچه هیچ کس نیومد

سری به تنهاییت نزد

اما تو کوه درد باش

طاقت بیار و مرد باش

اگر بیای، همون جوری که بودی

کم میارن حسودا از حسودی

صدای سازم همه جا پر شده

هرکی شنیده از خودش بیخوده

اما خودم پر شدم از گلایه

هیچی ازم نمونده جز یه سایه

سایه ای که خالی از عشق و امید

همیشه محتاج به نور خورشید

روی مروارید اشکم قصه ی تو رو نوشتم
تا که آدما بدونن تویی تنها سرنوشتم
جاده ها امون ندادن هجرت تو رو ببینم
خارای وحشی راه تو ، با دلی خسته بچینم
تو برو دلم یه جادست توی امتداد مقصد
زمونه پلکام و بسته ، هجرت تو رو نبینم
شبا بی ستاره موندن تا تو برگردی دوباره
آسمون ابری و خسته ست ، بارون حسرت میباره
خاک جاده ها به من گفت ، یه روزی تو بر میگردی
روزی که تو بر میگردی، روز میلاد بهاره

گریه کن جداییا ما رو رها نمیکنن
ادما انگار برای ما دعا نمیکنن
گریه کن حالا حالا از هم باید جدا باشیم
بشینیم منتظر معجزه خدا باشیم
گریه کن منم دارم مثه تو گریه میکنم
به خدای اسمونامون گلایه میکنم
گریه کن واسه شبایی که بدون هم بودیم
تنهایی برای سنگینی غصه کم بودیم
گریه کن سبک میشی روزای خوب یادت میاد
گرچه تو تقویمامون نیستن اون روزها زیاد
گریه کن برای قولی که بهش عمل نشد
واسه مشکلاتی که بودش و هست و حل نشد
گریه کن واسه همه واسه خودت برای من
توی بارونی ترین ثانیه حرفاتو بزن
گریه کن تا اینه شه باز اون چشای روشنت
واسه موندن لازمه فدای گریه کردنت

هنوز پر زدن در قفس ات را

نیاموخته

چگونه نفس زدن چگونه؟

در مردگی اش حرفی نیست.

بیا در کهکشان ارواح کمی قایم باشک کنیم.

. . . وقتی روی خیال سایه ها

چشم می گذارد،

تو تا می توانی گم شو

مثبت بی نهایت

صفر

منفی بی نهایت.

ببینم

این درد بی درمان

که در تو بستریست،

همیشه گشوده بی هیچ فراغتی؟

هنوز قفس زدن

در نفسی زیباست

که درست پشت سرش گم می شوی؟

سُک سُک.

دست خودم نیست

باید اینطور تمام می شد

تقصیر هیچکس نیست