كفشدوزك

پوتین دوز شد

و نشان افتخار گرفت

ماهی قرمز تنها

توی تنگ تنگ شیشه

ماهی خنده ی هرگز

ماهی گریه همیشه

تنشُ تاب می ده تو آب

می خواد از خودش رها شه

سهمش از تموم دنیا

طعم شور گریه هاشه

همه محو رقص اون تن

دلش اما خسته-خونی

تاحالا شده بچرخی

ولی مقصدُ ندونی؟

ماهی قرمز تنها

توی تنگ تنگ بیداد

روشنی تو دلش اومد

سایه ای رو سرش افتاد

توچشاش زل زد و خندید

به تن ماهیه جون داد

آخه اون نگاه مشكی

دل ماهی رُ تكون داد

نفسی نمانده دیگر نفسی كشید و جان داد

كلمات بعد از این را به صدای دیگران داد

نفسش گرفت مردی كه نفس نفس غزل بود

و به ناگهان شعرش كلمات را تكان داد

نفسش وزید و نو شد كلمات كهنه ما

كه هوای تازه ای را به سروش نوجوان داد

قلمش به رقص آمد چه قشنگ شد تماشا

غزلش طراوتی نو به تصور جهان داد

كلمات عاشقش را به جنون بلخ بخشید

نظرات صائبش را به صفای اصفهان داد

پر ما همیشه مدیون كبوتر سپیدی

كه به ما هوای رفتن به بلند آسمان داد

عسل از نگاه می ریخت اگر چه دست قسمت

به مذاق خسته او همه عمر شوكران داد

***

لب شكوه وا نكردی ز صلیب رنجهایت

كه شكوه قیصرانه به مسیح مهربان داد

اینجا آمده‌ای تا به یاد هول و عذابی بیفتی كه در فردایی محتوم به سراغت خواهد آمد، فردای قیامت كه همین گونه عور و تنها و هراس زده، از همه چیز و همه كس بریده برانگیزانندت و تو در هراس و شگفتی آن «بنای عظیم» در خوف ورجای رستگاری یا شقاوت از این سو به آن سوی در هروله باشی.

     به لباس احرام درآمده‌ای، مُحرِم شده‌ای و مَحرم. رو به جانب مكه كن، خانه ی توحید ترا می‌خواند، كه خانه ی خدا خانه ی تو نیز هست. خدایت تو را به میهمانی خوانده است برسر    سفره ی پاداش بخشی، بربار عام ملوكانه‌اش نام حقیر تو را هم در گوشه‌ای نوشته است. تو؛ با همه ی حقارتها، ضفعها، تنبلیها، سستیها، بی‌لیاقیتها، بی‌سعادتیها و تنهایی‌هایی كه در وجودت داری به كجا دعوت شده‌ای؟! به میهمانی خدا !!ا… اكبر!

می‌خوانندت پس ندا بده!

بگو كه گرچه حقیرتر از این مرتبه‌ای و خودت می‌دانی، بگو كه گرچه «ما بدان همت عالی نتوانیم رسید» آمده‌ایم چون تو خود ما را خوانده‌ای، بگو می‌دانی كه «شبی تاریك و بیم موج و گردابی چنین‌هایل» ، بار این همه امتحان و بلا بر دوش نحیف جان ما دشواری می‌كند ولی در برابر مشیت و فرمان ربوبی یكسره این سخنیم كه «حكم آنچه تو فرمایی».

باری، صدای صلای بزرگ الهی را بشنو، صلایی كه از زبان ابراهیم در سرتاسر این بیابانها طنین افكنده و هر ذره، هر ماسه و هر ریگ این بیابان از شكوه و صلابت آن صلای تاریخی متبلور شده و نور و نیرو گرفته است. بشنو و با همه وجود پاسخ بده: لبیك . اللهم لبیك، إن الحمد والنعمه لك و ملك، لبیك لاشریك لك لبیك!

از كتاب در دست انتشار "سنگ در سرزمین آینه ها"