روزگاری بود كه هر كه می كاشت خود درو می كرد دست در خاك و  سر در آسمان شكر خدا می كرد اینگونه بود كه همت خویش را با لطف حق تعالی عجین می كرد و می پروراند و پرورش می یافت روزها گذشت او می كاشت اما چون زیاد بود دیگران درو می گردند و چون كارها مكانیزه شده بود دیگر دست در خاك نداشت و چون مالش زیاد گشته بود سر از آسمان برداشت و به مال و امول افكند و اینگونه بود كه مانند قبل می پروراند اما پرورش نمی یافت و هر روز حس می كرد كه جای دیروز است،چون دو سر سیم تكامل او به زمین منتهی می شد  آنقدر تكامل پیدا كرد تا خود به زمین رسید و زمین غایت تكامل او بود او را در خود فرو برد . تازه اینان افرادی بودند كه خود می كاشتند و خود درو می كردند وای به حال ما كه از اول هر چه دیگران كشتند ما درو كردیم و سرمان به آسمان نبود به هوا بود (سر به هوا بودیم)و سیمی ندراریم كه مسیر تكامل داشته باشیم و این خود پوچی است!!!!

با یك نگاه ساده شروع شد،مثل كسی تازه
طعم زندگی رو چشیده باشه آغوشم رو به سوی نگاهش باز كردم بی هیچ ترس و ابایی از
مخاطراتی كه ممكن بود برای من در پی داشته باشه راستشو بخوایین  اصلا نمی دونستم چه مخاطراتی ممكن برام داشته
باشه،و ما شروع كردیم شروعی كه همیشه و همیشه اون رو اولین شروع توی زندگیم می
دونم روز اولی كه همدیگر رو توی دانشگاه دیدم یك سالی از اولین نگاهمون به هم
گذشته بود المپاد كامپیوتر مرحله كشوری بود كه دیدمش و دوباره توی صف ثبت نام
دانشگاه ،حس كردم كه دلم ایستاد انگار تمام دنیا ایستاده بودند و در این میان تنها
من مانده بودم و او،اونم خوشحل بود بخصوص كه قرار بود هر دو یك رشته رو بخونیم می
تونم بگم كه صمیمیت و عشقی كه بین ما بود واقعا آسمانی بود با دیدن همدیگه انگار
پر می شدیم سه سال گذشت و اونقدر خوب گذشت كه وقتی همه از سختی درسها تو ی دانشگاه می
گفتند ما هیچ احساسی از سختی نداشتیم تا اینكه یه روز عزیز دلم به مسافرت مسافرتی
كه انگار خدا ترتیب داده بود تا اونو از بس كه خوب بود پیش خودش ببره،اون رفت و من
موندم خاطراتش در و دیوار دانشكده پر بود از عكس های نا گرفته اون و مبهوت از آن
همه زیبای از دست رفته...امروز 6 سال از اون واقعه می گذره و من هنوز منظرم تا خدا
اونو به من برگردونه،البته می دونم اون اونقدر خوبه كه هیچ وقت خدا هم ازش سیر
نمیشه تا دوباره بفرستتش پیشم.......