پدر بزرگم سالهاست به درختی خشكیده می ماند .منتظر  گرد با دیست تا بشكند .بعد از فرزند سردار  كسی او با كشتی نگرفته بود تا اینكه دیروز غافل گیرش كردم، كمرش را گرفتم وباهاش ور رفتم،وسوسه شد،جوانی كرد باهام گلاویز شد.نفهمیدم به گمانم با پهلوانی كه شیر را درهم كوبیده روبه روشده ام،ناخودآگاه فشارش دادم، چندان دوام نیاورد، صدای شكستن مهره ی پشتش را خوب شنیدم، زرنگی كردم پشتم را زمین گذاشتم، وقتی كسوت جوانی را درنگاه پدربزرگ دیدم از اینكه ناكارش كرده بودم ناراحت نشدم كه هیچ بلكه عشق كردم، خوشحالم كه باهاش كشتی گرفتم .اینروزها همه شماتتم می كنند ،بابا،این چه كاریه كردی، پیرمرد رو ناكار كردی .امّا خوشحالم پدربزرگ اینروزها زمین گیر شده ،پشتش درد می كند ،امّا  غرورش را حمل می كند، پدربزرگ با غرورش زنده است.

 چهارشانه بود وبلند قد. چشمان درشتی داشت ،كه بعضاً به آبی می زد. خانه ی نسبتاً بزرگ و كاملاً  دنجی  داشت .آب چشمه  از وسط حیاطش  می گذشت .  مردم می گفتند: غالباً در آب چشمه می شاشد. به همین خاطر لباسها وظرفهایشان را وقتی از خانه اش خارج می شد ، می شستند. اما كوزه های  آبشان  را قبل از ورود به خانه اش پر می كردند . عمه می گفت: تا دفینه پیدا  نكرده بود چیزی نداشت ، آنروزها عده ای را به دورش جمع می كرد  وشعار می داد، یاشاسین آنالره بسلیبلر بله بالالره. اولین بار وقتی از چشمه  می آمدیم ،جلوی جمعیت دیدمش، دستش را بلند كرده بود وشعار می داد، برای اینكه سیر  نگاهش كنم، پشت درخت توت وسط میدان ایستادم. امّا در گردوغبار پاهایی  كه بر زمین كوفته می شدند، همه گم شدند وهیچ چیزی ندیدم .چند روز بعد وقتی هیاهوی جمعیت هنوز برپا بود،صدای چند گلوله شوكه ام كرد.مردم پراكنده  می شدند .كه ناگهان در باز شد وامنیه ها ریختندبه خانه.

ـ كو،كوكجاست؟ 

چیزی نگفتم.

ـ همه جارو بگردید .

 ـ چته ،انجا را هم ،این آشغالها جاشون آنجاست.

ـ نه ،طویله رو نه ،امّا این جمله در گلویم گیر كرد وبیرون نیامد وچقدر شرمنده ام،صدایم بیرون نیامد!

امنیه وارد طویله شد.

دلم ریخت ،طاقت نگاه كردن نداشتم.

صدایی به خودم آورد.

نه اینجانیست.

 نه اشتباه می كنی خودم دیدم كه وارد طویله شد.از اینكه این جمله از دهنم نچكد، دست بر دهان گذاشتم وسرفه كردم.

لامذهب باز ما رو سكه ی یه پول كرد.

سروان نگاهی تند به من انداخت .چیزی می خواست بگوید ،در گلویش گیر كرد.سرش را تكان دادو غرغركنان ،امّاتند وسریع از خانه خارج شد، غبار غلیظی كوچه را پوشاند.كمی بعد صدای ماشین گم شده،اما تند وسریع از خانه خارج شد،غبار غلیظی كوچه را پوشاند.كمی بعدصدای ماشین گم شده ،امّا غباری رقیق روی خانه های  مردم باقی بود.

وقتی همه رفتن، گاو گرسنه به خودم آورد. طویله دور نبود ،طویله مدام زیر پایم بود ،اما رفتن به طویله دل شیر می خواست .تردید سراپای وجودم را گرفته بود. اگر مادر می رسید، او در طویله بود. انگار تمام چشمهای شهر پشت بامها ایستاده بودند. تمام درخت ها،شاخه هایشان پر از كلاغ بود كه  طویله را می پاییدند.تمام چشم شهر به طویله بود . باید با طویله یكی می شدم وگرنه نگاهها ،چشمها ، دلها، خردم می كردند. چیزی نبود، كسی نبود. انگار وحشت از نگاه آرا م گاو مدتها باریده بود و خلاص... لرز لرزان نزدیك آغل رسیدم. داخل  آغل، درست زیر نگاه مطمئن گاو كاههای زرد ساكت آرمیده بودند.

كجاست؟

سقف را نگاه كردم.

 وقتی دستم را داخل آغل بردم، چیزی جنبید. درست مثل فنر ویكباره مردی روبرویم سبز شد . دست و دهنم را گرفت بی اختیار در آغوشش قرار گرفتم. آغوش گرم، سفت آهنین، درست همان چیزی كه مدتها در آرزویش بودم .

 خواستم عقب بكشم: عصبانی و پرخاشگر درست مثل یك اخگر مقاومت نكرد، كاش مقاومت می كرد، كاش رهایم نمی‌كرد. بی اختیار سیلی محكمی بر صورتش نواختم، گفت: هوا تاریك شد چفت در را باز بگذار و فانوسی را بر شاخه ی گیلاس بیاویز و دستم را كه هنوز بر گونه اش با دست گرفته بود ، پایین آورد و رهایم كرد دوان دوان از طویله خارج شدم و بغضی شیرین در گلویم بود و اضطراب لحظه های پیش رو رهایم نمی كرد.

های های گریستم.

مادر رسید، ماجرای امینه ها را می‌دانست. اما از او نمی‌دانم ، می‌دانست یا نه. مار زخمی بود. مدام فحش می‌داد : بی‌شرفها، مردم از دستشان آسایش ندارند، محرم و نامحرم از یادشان رفته، نان نوكری خوردن ، از شرف افتادن.خودشان زن و بچه  ندارند،وگرنه...

خیلی سعی كردم از نگاهش بگریزم،اما بالاخره گیر افتادم: تو چته، عقل از سرت پریده، اینطور اینجا كز نگیرومثل دیوانه ها مرا نگاه نكن. برو گاو را بیار بدوشم. مادر اصلاًچشم دیدن مرا نداشت:می دانم، هنوز توپش پره. گاو شیر نداشت. این بار صدای مادر بلندتر از همیشه به نحوی كه انتظار خاموش محله را قبل از آمدن گوسفندان بهم ریخت،بلند شد. لباسهای نحسشان را تا حیوانات هم می بینند؛ از شیر دادن می افتند. نوكرای دولت این طور نون خوردن از گدایی كردن هم بدتره. گدایی، گدایی، گدایی و سرش را چند بار تكان داد. تا دیروز مادر دل خوشی از این برو بچه های انقلابی نداشت، می گفت: دخترم اینها شرند ، تا ما را از نون خوردن نیاندازن دست بردار نیستند. قحطی ندیده اند.مفت خوردن و هار شده اند. حالا هی گاز می گیرند، هی گاز می گیرند توان حرف زدن نداشتم. از نگاهش می ترسیدم، عادتش بود. وقتی گیر می داد، كسی جلودارش نبود تا اینكه خسته می شد و جمله ی آخر را برای خودش زمزمه می كرد: هی پشتك  می اندازند، می اندازند ، بعد تو خودش فرو می رفت. اگه چیزی هم می گفتی نمی شنید.كجا بود، هیچكس نمی دانست ، مادر رفته بود. گوسفندان راهشان را از حفظ بودند. همیشه كسی جلو یا پشت در منتظرشان بود . اینبار در را از كلون در می آوردند.ـ اینطور اینجانشین،مگه نمی بینی در را از پاشنه در می آورند.

دستپاچه جنبیدم تا در را باز كنم.

 تو چت شده دختر،برا نامحرم در باز می كنی ،برا خودی نه.

مادر حرف دلش را گفت.خنك شدم.عادت داشت ،برام غریب نبود.تا تو دنده ی لج باشه ،نمی شه حریفش شد، منتظر یك حركته تا زهرش را بریزه. از دلم خبر داشت، احتیاج به جستجوی بهانه نداشت. اصلاً طرف طویله نرفت . همین مسئله اول به شكّم انداخت، سپس بهم قوت قلب داد.مادر در هوا بود:معلّق،ابر،ابر،ابر.مادر همیشه ابر بود.اینبار من هم همراه مادر بودم،ابرها همیشه خنك هستند تاترس و لرز ویژگی همه ی آنهایی با شد كه در ابرها می گردند. امّا نمی دانم، چرا پایین نمی آیند!

 پدر چیزی نخورده، پا شد كه برود.

ـ كجا؟

ـ به هر جهنم دره ای به غیر از این جا ،این حرفها چیه دنبال دخترت، می گن.

 امّا پدر چیزی دیگر گفت : آبیاری دارم ، مگه نمی دانی .

دختر، پاشو فانوس را بیاور.

شنیدن نام فانوس  كافی بود تا دلم رو بلرزاند. صورتم سرخ شد،خدایا لو داده بودم.پدر متفكرانه نگاهم كرد.

 لباس نحسشون را كه دختره دیده عقلش را به یكباره از دست داده .مادر هر وقت كه می خواست واقعاًزرنگتر از معمول  می شد:نجاتم داد.

فانوس خرابه را آوردم،پدر نگاهی به فانوس انداخت و گفت: تا  حالا كی از لباس آجان ترسیده كه این دومیش باشه.

آجان نه،میر قصاب نوكرای دولت.دژخیم،دختر مثل گلم پاك عقلش را از دست داده.

پدر رفت، پدر امروز قیافه ی مردانه ای نداشت.

شب هیاهویی بود در دلم ودرطویله ،خواستم بیرون بروم.

ـ كجا؟ 

ـ دستشویی

لازم نكرده ،بگیر بنشین .مرد بیچاره را با فانوس خراب فرستادی رفت. این جمله در ذهنم پیچید، اما از گلوی مادر بیرون نیامد.اینكار كمتر سابقه داشت. چرا؟  ودر كجای گلوی مادر گیر كرده بود؟ نكنه مادر هم یه زمانی دل داده باشه، باید بفهمم.

 مادر یواش یواش به خواب رفت، خوابید یا،نه هرگز ندانستم،خواستم امتحانش بكنم، لحافی روش كشیدم ، چیزی نگفت.برق را خاموش كردم.

 ـ بذار روشن باشه. از اطاق بیرون زدم، صداش در نیامد. قوت قلب گرفتم، بیرون رفتم.چفت در را باز كردم، در كوچه كسی نبود، فانوس را بر شاخه آویختم، در طویله را باز و به اطاق رفتم ولای لحاف خزیدم.

وقتی صدای زمین خوردن پای كسی از كوچه آمد دلم ریخت:

 ایست، ایست،و صدای چند گلوله.

 امّا نه ، صدایی نیامد، آرام خوابیدم.

 رفتار عاشقانه از   بهزاد قاسمی