تقدیم
: به اشگهایی که غرورشان و عهدهایی که کسی انها را نه بست :تقدیم به چشمهایی که در راه ماندند؟ و دلهایی که انها را رانداند؟خلاصه

تو بخوان شب همه شب . برایم ای مرغ سحر
که دل خسته من . در امد از سینه به در
تو سبک بالی و من . اسیر بشکسته پرم
تو پر از شوری و من . ز عالمی خسته ترم

17اردیبهشت
ارسال نظر (0)

****************************
همراه خزان از فصل زرد زندگی می روم.شاید مثل دانه های برف در یک روز بهاری آب شوم.شاید مثل برگی زرد زیر پاهای عاشقی خرد شوم و شاید زندگی را جای دیگری بیابم.....

هر اومدنی یه رفتن هم داره من هم مئل اونهایی که اومدن و رفتن  اومدم برا اخرین بار از همه شما عزیزان کلوب مجازی خدا حافظی کنم: الان هم همه شما عزیزن را به خدای یکتا و مهربون میسپارم و ارزو میکنم همیشه خوب سلامت و سبزو پاینده باشید هر جای این اسمون ابی هستید شاد و سر فراز باشید و منو به بزرگی خودتون عف کنید یا مولا: یا حق86/1/29(راستی من پسفوردمو دادم به داداش گوچکم هر کی با من کار یا فرمایشی دارد میتونه منو از طریق امیلم(ali_aghaii@yahoo.com.au)پیدا کنه;) خدایی مردم از مجردیییییییی  >همیشه سر فراز و همیشه شاد و همیشه سلامت باشید بایعلی اقایی

 

KouRoSH The KiNG         سوگند سوگند به خون پاک سیاوش بنام ایران و خاکش که من واسه این خاک جون میدم الان گربست یه زمانی ببر بوده به چه هیبتی این ببر از غرب تا شرق بوده مهد تمدن از همین جاست تو یه وطن پرست میخوای منم اینجام من تنها نیستم امثالم زیادن اونا جامو میگیرن تو احیانا غیابم اینجا 70 ملیون مرد و زن و بچن حواسشون ناموس و ندزدن و پرچم نیاد پایین ما ها 6دنگ حواسمون هست نتیجه این شد که دشمن ایران باید احمق باشه چون این خاک همه جا فدایی الحق داره اینا حقیقت شاهنامه افسانست نمونش همین جنگ 8 سالست رنگ قرمز پرچم رنگ خون ما واسه این خاک پیشکش جون ما  سوگند سوگند به خون پاک سیاوش بنام ایران و خاکش که من واسه این خاک جون میدم من اگه تنها با یه پلاک بمونم زیر خاک بهتر از اینه که از ترس برم زیر لاک   كوروش كبیر می فرماید: ای آن‌كه بر خاك من قدم می‌گذری  بدان و آگاه باش كه پای بر خاك كسی نهاده‌ایی كه در تمام زندگی نگاهبان نیكی بوده و جز به اندیشه و گفتار و كردار نیك با كسی رفتار نكرده. بدان شهریاری من موجب آزار هیچ انسان بی‌گناهی نشده. بدان كه سرزمین پارس بسیار گسترده بوده و در تمام این گستره هیچ‌كس توان زورگویی بر ناتوانی را نداشته. بدان كه ارتش من ، ارتش رهایی‌بخش همه‌انسان‌های ستمدیده بوده و من بدون چشمداشت به تاج و تخت و دارایی آنها همواره یار و پشتیبانشان بودم. پس به پاس نیكویی‌های من  این یك وجب خاك را بر من ببخش.   به احترام زخمهابم سکوت میکنم سکوت زیباترین اعتراض است معجزه میکند... تو را سپید و هرچه جز تو سیاه می كشم/به چشم تو كه می رسم سه بار اه می كشم/گلی ؟ ستاره ای ؟پرنده ای ؟ فرشته ای؟ چه ای؟/تو كاملی ... تورا شبیه ماه میكشم/   ای غربیهء غمگین حرفی به من بزن* آیا کسی که مهربانی یک جسم زنده را به تو می بخشد،* جز درک زنده بودن از تو چه می خواهد؟* حرفی به من بزن

رسم دوستی این است.

روزی با کسی آشنا می شوی
انتخاب می کنی
دوست میداری
دوست می دارد
و

روز بعد :........"فاصله"
"تنهایی"،
"تنهایی"

 

دانی که چرا راز نهان با تو نگفتم؟

اخه طوطی سفتی طاقت اسرار نداری8->8->

اینجا رو باش پسر بچه ای بود كه اخلاق خوبی نداشت . پدرش جعبه ای میخ به او داد و گفت هربار كه عصبانی می شوی باید یك میخ به دیوار بكوبی . روز اول ، پسر بچه 37 میخ به دیوار كوبید . طی چند هفته بعد ، همان طور كه یاد می گرفت چگونه عصبانیتش را كنترل كند ، تعداد میخ های كوبیده شده به دیوار كمتر می شد . او فهمید كه كنترل عصبانیتش آسان تر از كوبیدن میخ ها بر دیوار است ... بالاخره روزی رسید كه پسر بچه دیگر عصبانی نمی شد . او این مسئله را به پدرش گفت و پدر نیز پیشنهاد داد هر بار كه می تواند عصبانیتش را كنترل كند ، یكی از میخ ها را از دیوار در آورد . روز ها گذشت و پسر بچه بالاخره توانست به پدرش بگوید كه تمام میخ ها را از دیوار بیرون آورده است . پدر دست پسر بچه را گرفت و به كنار دیوار برد و گفت : « پسرم ! تو كار خوبی انجام دادی و توانستی بر خشم پیروز شوی . اما به سوراخ های دیوار نگاه كن . دیوار دیگر مثل گذشته اش نمی شود . وقتی تو در هنگام عصبانیت حرف هایی می زنی ، آن حرف ها هم چنین آثاری به جای می گذارند . تو می توانی چاقویی در دل انسانی فرو كنی و آن را بیرون آوری . اما هزاران بار عذر خواهی هم فایده ندارد ؛ آن زخم سر جایش است . زخم زبان هم به اندازه زخم چاقو دردناك است .» :Pاز این به بعد برای من پیغام نذارین...پیغام هاتون رو به حیف نون بگین به ما ابلاغ میکنه...ما با رعیت جماعت آف بازی نمیکنیم :P                               بیاد لاری جونم  همیشه با بدست آوردن اون کسی که دوستش داری نمی تونی صاحبش بشی ، گاهی وقتا لازم هست که ازش بگذری تا بتونی صاحبش بشی ، همه ما با اراده به دنیا می آییم با حیرت زندگی میکنیم و با حسرت میمیریم این است مفهوم زندگی کردن ، پس هرگز به خاطر غمهایت گریه مکن و مگذار این زمینِ پست شنونده آوای غمگین دلت باشدافسوس...آن زمان که باید دوست بداریم کوتاهی میکنیم آن زمان که دوستشان داریم لجبازی میکنند و بعد... بابا من که خسته ام شما خودتون بزرگواری کنید به این کلوب های ما هم یه سر بزنیر (یا عزیز آ للاه)عضو شوید در راه خداصواب داره راه دوری نمیره

یه جورایی نازنین خیلی می خوامت،حالیته؟ دل ما بدجوری افتاده به دامت،حالیته؟ خودمون بازیگریم،بازی واسه ما درنیار تا بگی "ف" می خونیم اندِ كلامت،حالیته؟ اون نگاهت اگه بیسته،ما می گیریم 21 خودمون رو 2 میخوابیم،زیر خالت،حالیته؟ تو بگو ما رو زدی، مام همه جا می گیم آره! خوش دارم خوش باشی تو خیال خامت،حالیته؟ همه این حرفا رو گفتم،ولی راستش رو بخوای بدجوری دیوونتم،خیلی می خوامت،حالیته؟!!!

من چه ساده ام ! و از صداقت سرشار ... !

اما ...

دنیا پر از ریا و دروغ ! و مرا نیز اینگونه می خواهد ...

امروز بر سادگی خود گریستم ... و یا نه ... خندیدم !

وقتی دیدم چه راحت به اتهام ساده دلی ، دل دیگری را رنجاندم ...

آیا گناه از من بود که بی ریا بودم ؟ ... یا نه ... !

یا گناه از نگاه دیگران است که مرا ریاکار می خواهند ...

چگونه تاب آورم این نگاههای سنگین را ...

می گریزم و خود را تنها می یابم . در تنهائی غرق سکوت می شوم ... سکوتی سنگین که راه فریاد را بر من می بندد و چه زجر آور است فریادی که در درون سینه ام حبس شده است ...

در این لحظه دست مهربانی را بر شانه های نحیفم که از ترس می لرزند احساس می کنم ...

سرم را بلند می کنم تا او را ببینم ... اما ... کسی را نمی یابم !

... به جستجویش می روم ...

نه کسی نیست ! ... اما ... عطر حضورش هنوز مرا معطر کرده ...

در جایی از درونم زمزمه ای می شنوم ...

" تو باید مرا در درونت بجویی ... "

و من او را چه زیبا می یابم ... در جایی پنهان در قلبم ...

احساسش می کنم و مرا آرامشی ژرف فرا می گیرد .

نیرو می گیرم ... و از این نیرو بر می خیزم ... از او مدد می خواهم تا به همگان ثابت کنم هنوز راستی و درستی ارزشمند است . هنوز دلهائی پاک هستند که برای صداقت و ساده دلی می تپند ...

عشق آتشی است که نمی دانی قلبت را گرم می کند یا خانه ات را می سوزاند...بدرود

عشق اگر این است مرتد می شوم



خوب اگر این است من بد می شوم



بس کن ای دل نابسامانی بس است



کافرم دیگر مسلمانی بس است



در عیان خلق سرد ر گم شدم



عاقبت آلوده مردم شدم



بعد از این با بی کسی خو می‌کنم



هر چه در دل داشتم رو می‌کنم



من نمی‌گویم دگر گفتن بس است



گفتن اما هیچ نشنفتن بس است



روزگارت باد شیرین شاد باش



دست کم یک شب تو هم فرهاد باش



نیستم از مردم خنجر به دست



بت برستم بت برستم بت برست



بت برستم بت برستی کار ماست



چشم مستی تحفه بازار ماست



درد می‌بارد چون لب تر می‌کنم



طالعم شوم است باور می‌کنم



من که با دریا تلاطم کرده‌ام



راه دریا را چرا گم کرده‌ام



قفل غم بر درب سلولم مزن



من خودم خوش باورم گولم مزن



من نمی‌گویم که خاموشم مکن



من نمی‌گویم فراموشم مکن



من نمی‌گویم که با من یار باش



من نمی‌گویم مرا غمخوار باش



آه ! در شهر شما یاری نبود



قصه هایم را خریداری نبود



وای ! رسم شهرتان بیداد بود



شهرتان از خون ما آ باد بود



از در و دیوارتان خون می‌چکد



خون من فرهاد مجنون می‌چکد



خسته‌ام از قصه های شومتان



خسته از همدردی مسمومتان



این همه خنجر دل کس خون نشد



این همه لیلی کسی مجنون نشد



آسمان خالی شد از فریادتان



بیستون در حسرت فرهادتان



کوه کندن گر نباشد پیشه ام



گویی از فرهاد دارد ریشه ام



عشق از من دورو پایم لنگ بود



قیمتش بسیار و دستم تنگ بود



گر نرفتم هر دو پایم خسته بود



تیشه گر افتاد دستم بسته بود



هیچ کس فکر ما را کرد؟ نه



فکر دست تنگ ما را کرد؟ نه



هیچ کس از حال ما پرسید ؟ نه



هیچ کس اندوه ما را دید؟ نه



هیچ کس اشکی برای ما نریخت



هر که با ما بود از ما می‌گریخت



چند روزی است که حالم دیدنی است



حال من از این و آن پرسیدنی است



گاه بر روی زمین زل می‌زنم



گاه بر حافظ تفأل می‌زنم



حافظ دیوانه فالم را گرفت



یک غزل آمد که حالم را گرفت:



*ما ز یاران چشم یاری داشتیم*



*خود غلط بود آنچه می پنداشتیم