نازنین آمد و دستی به دل ما زد ورفت

پرده ی خلوت این غمکده بالا زد و رفت 

کنج تنهایی ما را به خیالــــی خوش کرد

 خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت 

درد بی عشقی مــــا دید و دریغش آمد

آتش شوق درین جان شکیبا زد و رفت

خرمن سوخته ی ما به چه کارش می خورد

که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت

رفت و از گریه ی توفانــــی ام اندیشه نکرد

چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت

بود ایــــــا که ز دیوانه ی خود یاد کند

آن که زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت

سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش

عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت

جان ای ساقی

چیست آن در لب شیرین تو ؟ ای ساقی
 بستان جانم و آنمن بچشان ای ساقی
 باده پیش آر که در پای تو در خواهم باخت
 حاصل کارگه کون و مکان ای ساقی
 درد هجران عزیزان به جهان چند کشیدم
 همه رفتند ، خدا را تو بمان ای ساقی
تا سرانجام دل خون شده چون خواهد بود
 سرنوشتی ز خط جام بخوان ای ساقی
 دور کجدار و مریز است و دلم می لرزد
چون توان زیست چنین دل نگران ای ساقی
 نه دلی ماند و نه دینی ز پی غارت عشق
 آه ازین فتنه که برخاست ، امان ای ساقی
 رستمی بر سر سهراب یلی می گرید
 نوشداروی امیدی برسان ای ساقی
 چشم مستت چه طلب می کند از سایه ؟ بگو
 به فدای لب شیرین تو جان ای ساقی

روی عکس مدیا پلیر بالا کلیک کن

دوش در عزلت جان فرسایی
 داشتم همدم روشن زایی
 شمع آن همدم دیرینه ی من
 سوختن ها را ایینه ی من
همه شب مونس و دمسازم بود
 همدم و همدل و همرازم بود
 گرم می سوخت و می ساخت چو من
 مستی خویش همی باخت چو من
گرچه آتش همه شب در تن داشت
 نه فغان داشت و نه شیون داشت
 گرچه می داد سر خویش به باد
خنده می کرد و به پا می استاد
تا سحر سوختنی چون من داشت
 شب تاریک مرا روشن داشت
 همه شب سوخت و آواز نکرد
 به شکایت دهنی باز نکرد
 شمع از سوختنش پروا نیست
که درین سوختن او تنها نیست
 مرگ اگر آخر این ره چه اوست
 نیز پروانه ی او همره اوست
 به ازین چیست که دو یار به هم
 ره سپارند سوی ملک عدم
 نه یکی مانده گرفتار و نژند
و آن دگر رفته ، رها گشته ز بند
من به عشق که بسوزم شب و روز
 به امید که بسازم در سوز
که خورد غم چو در ایم از پای
 خود که گرید چو تهی سازم جای
 گر بسوزند پر و بال مرا
 که خورد هیچ غم حال مرا
شب تنهایی و روز غم من
 کیست جز سایه ی من همدم من
 سایه را وش حکایت ها بود
 شکوه ها بود و شکایت ها بود
 قصه می گفت و پریشان می گفت
 تب مگر داشت که هذیان می گفت
کس شنیدی سخن سایه شنفت ؟
 من شب دوش شنیدم ، می گفت
 ای تن خسته ی رنجور نزار
ای به جان آمده از یار و دیار
 چند کاهد ز غم و رنج تنت
 که تنم کاست ازین کاستنت
 شاعر سوخته دل درد تو چیست
 ای گل تازه رخ زرد تو چیست
 نوز نشکفته چرا پژمردی
شاد ناگشته ز غم افسردی
 شد خزان تازه بهار تو چرا
 زود آمد شب تار تو چرا
عشق ناباخته بد نام شدی
 دل نپرداخته نکام شدی
 کس ندیدیم به نکامی تو
 عاشقی نیست به بدنامی تو
 دگران از می غفلت مست اند
 فارغ از هر چه بلند و پست اند
 می ز هر جام که شد می نوشند
با بد و نیک جهان می جوشند
 نه به مانند تو نازک بین اند
 هر کجا هست گلی می چینند
 هر شبی با صنمی دمسازند
 هر دمی دل به کسی می بازند
 کام خود از گل و می می گیرند
 نه به نکامی تو می میرند
 گردش چرخ کسی راست به کام
که ندانست حلالی ز حرام
تو همه عمر غم دل خورده
 خسته و سوخته و افسرده
 نوز ناگشته جوان پیر شده
 اول عمر و ز جان سیر شده
 مردمی کرده به نامردم ها
 نیش ها خورده ازین کژدم ها
 دوستی کردی و دشمن گشتند
همه بر چشم تو سوزن گشتند
 با همه خلق جهان یار شدند
 چون رسیدند به تو مار شدند
آشنای همه وتنهایی
 راستی را تو مگر عنقایی
شمع اشکی دو بیفشاند و بمرد
 روشنایی بشد و سایه ببرد
 باز من ماندم و این شام سیاه
آه از بخت سیه کار من ، آه

Please Click Me

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است
 ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است
 گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری
 دانی که رسیدن هنر گام زمان است
 تو رهرو دیرینه ی سر منزل عشقی
 بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است
 آبی که بر آسود زمینش بخورد زود
 دریا شود آن رود که پیوسته روان است
 باشد که یکی هم به نشانی بنشیند
 بس تیر که در چله ی این کهنه کمان است
 از روی تو دل کندنم آموخت زمانه
 این دیده از آن روست که خونابه فشان است
دردا و دریغا که در این بازی خونین
 بازیچه ی ایام دل آدمیان است
 دل بر گذر قافله ی لاله و گل داشت
 این دشت که پامال سواران خزان است
 روزی که بجنبد نفس باد بهاری
 بینی که گل و سبزه کران تا به کران است
 ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی
 دردی ست درین سینه که همزاد جهان است
 از داد و داد آن همه گفتند و نکردند
 یارب چه قدر فاصله ی دست و زبان است
خون می چکد از دیده در این کنج صبوری
 این صبر که من می کنم افشردن جان است
 از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود
گنجی ست که اندر قدم راهروان است

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!