خیلی دلم گرفته

تو به من خندیدی و نمی دانستی

من با چه دلهره از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

سال هاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا باغچه ی کوچک ما

سیب نداشت!!!

میان پنجره و دیدن همیشه فاصله ایست!

چقدر برف سیاه!

عصر انجماد انسان ها....