آهای تو که بخوابی عمیق  و سرد رفتی

تو قلبا سبز موندی اگرچه زرد رفتی

کتار خاطراتم با تو همیشه خندست

طرحی که از تو دارم شبیه یک پرندست

شب و روز پیش منی، تو هنوز پیش منی

تو هنوز تو سفره ی دل درویش منی

شب و روز پیش منی، تو هنوز پیش منی

تو هنوز تو سفره ی دل درویش منی

هرجا که باشی خوبه روشن و بی غروبه

غمی نداره تا هی به قلب تو بکوبه

تو اوج هر بی کسی همیشه سبز و زنده

بدون  دلواپسی  پر بزن  ای پرنده

شب و روز پیش منی، تو هنوز پیش منی

تو هنوز تو سفره ی دل درویش منی

شب و روز پیش منی، تو هنوز پیش منی

تو هنوز تو سفره ی دل درویش منی

شب و روز پیش منی، تو هنوز پیش منی

تو هنوز تو سفره ی دل درویش منی...

کتار خاطراتم با تو همیشه خندست

طرحی که از تو دارم شبیه یک پرندست

شب و روز پیش منی، تو هنوز پیش منی

تو هنوز تو سفره ی دل درویش منی

شب و روز پیش منی، تو هنوز پیش منی

تو هنوز تو سفره ی دل درویش منی

هرجا که باشی خوبه روشن و بی غروبه

غمی نداره تا هی به قلب تو بکوبه

تو اوج هر بی کسی همیشه سبز و زنده

بدون  دلواپسی  پر بزن  ای پرنده

شب و روز پیش منی، تو هنوز پیش منی

تو هنوز تو سفره ی دل درویش منی

شب و روز پیش منی، تو هنوز پیش منی

تو هنوز تو سفره ی دل درویش منی

شب و روز پیش منی، تو هنوز پیش منی

تو هنوز تو سفره ی دل درویش منی...

خوابیدی بدون لالایی و قصه

بگیر آسوده بخواب بی درد و غصه

دیگه کابوس زمستون نمیبینی

توی خواب گلای حسرت نمی چینی

دیگه خورشید چهره تو نمی سوزونه

جای سیلی های باد روش نمیمونه

دیگه بیدار نمیشی با نگرونی

یا با تردید که بری یا که بمونی

رفتی و آدمکارو جا گذاشتی

قانون جنگل رو زیر پا گذاشتی

اینجا قهرن سینه ها با مهربونی

تو توی جنگل نمی تونستی  بمونی

دلتو بردی با خود به جای دیگه

اونجا که خدا برات لالایی می گه

می دونم می بینمت یه روز دوباره

توی دنیایی که آدمک نداره

آهای تویی كه چشمات به روی دنیا بسته س

بدون كه بی تو این دل از دنیا سیر و خسته س

قرار نبود كه حالا مرگ لباتو ببوسه

حیفه كه جسم پاكت به زیر خاك بپوسه

یادم میاد كه خندون گفتی بكن حلالم

وقتی دارم میمیرم راحت باشه خیالم

رفتی  چشای خیسو به گریه ها سپردم

كاشكی تو زنده بودی به جای تو میمیردم

قصه ی رفتن تو نه باورم نمیشه

اون چشمای قشنگو بستی واسه همیشه

دلم میخواد بخوابم رو  سنگ اون مزارت

یا كه یه روز بمیرم منم بیام كنارت

به دادم برس ای اشك دلم خیلی رفته

نپرس از دوری كی نپرس از چی گرفته

من و دریغ یك خوب به ویرونی كشونده

عزیزمه تا وقتی كه نفس تو سینه مونده

تو این تنهای تلخ منو یك عالمه یاد

نشسته روربرویم كسی كه رفته بر باد

كسی كه عاشقانه به عشقش پشت پا زد

برای بودن من به خود رنگ فنا زد

چه دردیه خدایا نخواستن اما رفتن

برای اونكه سایه س همیشه رو سرمن

كسی كه وقت رفتن دوباره عاشقم كرد

منو آباد كردو خودش وبرون شد از درد

به دادم برس ای اشك دلم خیلی رفته

نپرس از دوری كی نپرس از چی گرفت

به آتش تن زدو رفت تا من اینجا نسوزم

با رفتنش نرفته تو خونمه هنوزم

هنوز سالار خوونه س پناه منه دستاش

سرم رو شونه هاشه رو گونمه نفساش

به دادم برس ای اشك دلم خیلی گرفته

نپرس از دوری كی نپرس از چی گرفته

عشق از دیدگاه نخبگان

• عشق تنها مرضی است که بیمار از آن لذت میبرد!!  (افلاطون )
  
• پیوند عشق حقیقی حتی با مرگ هم گسیخته نمیشود چه رسد به دوری. ( ولتر )
  
• عشق اصل همه چیز،دلیل همه چیز و خاتمه همه چیز است. ( لاکوردر )
  
• من از خوشبختیهای جهان بهره مند گردیده ام ، زیرا در زندگی عاشق شده ام . ( شکسپیر )
  
• آنجا که  ازدواجی بدون عشق صورت بگیرد حتما عشقی بدون ازدواج در آن رخنه خواهد کرد !! ( فرانکلین )

ای دل به کمال عشق آراستمت

                                          وز هر چه به غیر عشق پیراستمت

یک عمر اگر سوختم و کاستمت

                                          امروز چنان شدی که میخواستمت

شه‌وار گیسه شووره‌گه‌ی  تا خه‌یه‌ بان شانیا

شب دراز گیسوانش را تا بروی دوش می افکند

فریشته‌گان ئاسمان که‌فن وه  که‌شکه‌شانیا

فرشته های آسمانی هم  در کهکشان زیبایی او به را می افتند

مه‌لیوچگه‌یل مال سوو  کوروو کوروو گرن وزوو

گنجشک های خانه‌ی بامداد فوج فوج وضو می گیرند

ئرا یه‌ک د بال نوو  بخه‌ن وه‌ شان وه‌ شانیا

برای اینکه دو بال تازه ‌ی خود را با گام های او همراه سازند

ده‌روه‌چه‌گان کیوچه‌مان  له سه‌ف وسن دوان دوان

پنجره های کوچه مان دوتا دوتا به صف می ایستند

تا بکه‌فن له‌رووژنای چه‌وه‌یله سه‌وزه‌گانیا

تا در مسیر روشنایی چشمان او قرار بگیرند

چه‌و‌ی چه‌وه‌یل ئاهووه ! باخ ئنار و لیمووه !

چشمانش چشم آهوست . به باغ انار و لیمو شبیه است

خودا نه‌که‌ی  ک ئه‌ور خه‌م  بیه‌یده ئاسمانیا !

خدا نکند که ابر اندوه آسمانش را بپوشاند

**

هه‌ر که ک نوور چه‌و ت که‌ی  خودا بکه‌یدنه‌ی وه چوو

هر کس که چشمان آبی ترا نفرین می کند  خدا او را به چوب مبدل سازد

کوله‌نجییه‌یل شه‌یو سیه  بپه‌شتنه زوانیا

و عقرب های پیراهن مشکی ! به زبانش بپیچند