مینا اروجلو

   باران ... تنها. من... تنها. و آویخته بر چوب رخت - خشک - بارانی ام... تنها.  

من كه تمام پنجره های رو به رو را باز میخواهم تنها به شیشه های خیس سلام میكنم ...

با این غروب از غم سبز چمن بگو/ اندوه سبزه‌های پریشان به من بگو/ اندیشه‌های سوخته‌ی ارغوان ببین/ رمز خیال سوختگان بی‌سخن بگو ...