زهرا رزاقی

                 عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی      عشق داند كه در این دایره سرگردانند

 آنكه پر نقش زد این دایره مینایی                كس ندانست كه در گردش پرگار چه كرد    

برین جان پریشان رحمت آرید*که وقتی کاردانی کاملی بود*مرا تا عشق تعلیم سخن کرد*حدیثم نکته ی هر محفلی بود*

                                      به نور نگاه کن، سایه ها پشت سرت خواهند بود

     گرچه دیوار افکندسایه دراز/باز گردد سوی او آن سایه باز **این جهان کوه است و فعل ما ندا/سوی  ما آید نداها را صدا

      شیشه ی پنجره را باران شست.... از دل تنگ من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست    

                      آنكه پر نقش زد این دایره مینایی                كس ندانست كه در گردش پرگار چه كرد    

                                                  برف سنگینی بارید؛ درختی شکست، درختی زیباتر شد!

                                     * کاش درکتاب قطور زندگی سطری باشیم به یادماندنی، نه حاشیه ای از یاد رفتنی *