نوید شایان

تمام شب مرا تهدید میکرد/بروی رفتنم تاکید میکرد/اگر چه بود سهمم التیماتوم/خودش وقت مرا تمدید میکرد

دلش را مات و مشکی رنگ میزد/خودش هم به خودش نیرنگ میزد/درین مدت که من را دفن میکرد/هرازگاهی به من تکزنگ میزد

با ساز و دهل وربنا میبستند/یک صحنه ی خوب و آشنا می بستند/با اینکه مرا به سوگ تو میدیدند/دستان دل مرا حنا می بستند

تنها کودکی که میان چشم های من خواب می رود     دارد به سمت یک بت خراب می رود /کسی به فکر چشمهایش نیست     حالا که که بیخبر به سمت س

مردنت میان دست های من  افتاده جنازه ات پیش پاهای من  بیا کمی شبیه خواب باش    یک بار به خاطر پلک های من    

می شود گندم کاشت  و کمی رویایی    خرمنی از گل برداشت     می شود ترسید و    اندکی با خوش بینی گمان برد که دوست می دارد