روحی نظری

خدایا! گاهی که دلم از این و آن و زمین و زمان می گیره، نگاهم را به سوی تو و آسمون می گیرم، و آنقدر با تو درد دل می کنم، تا کم کم چشم ایم با ابرهای بهار مسابقه می گذارند. و پس از اون که قلبم سبک می شه. تو می آیی و تمام فضایی دلم را پر می کنی. آن وقت دیگر آرام می شم. و احساس می کنم هیچ چیز نمی تونه مرا از پای دربیاره، چون تو را در قلبم دارم.

به رسم عادت دیرینه حتی برایم جام سر مستی بنوشید