دن دامو

همه شب با دلم كسی می گفت:«سخت آشفته ای ز دیدارش صبحدم با ستارگان سپید می رود، می رود نگهدارش»

تو می‌توانی؟     من سال‌های سال مُردم   تا اینكه یك دم زندگی كردم   تو می‌توانی   یك ذره   یك مثقال   مثل من بمیری؟