بهنام خجسته نیا

چشم های منتظر به پیچ جاده    دلهره های دل پاک و ساده                              

گفته بودم اگه برگردی میبینی ...                                                          

تکه نانی دارم، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی                                          

مرد راهش باش تا شاهت کنم                صد چو لیلا کشته در راهت کنم                            

چرخ گاری چی در حسرت وا ماندن اسب ، اسب در حسرت خوابیدن گاری چی ، و گاری چی در حسرت مرگ ...

بیا بنویسیم روی خاک رو درخت رو پر پرنده رو ابرا بیا بنویسیم که خدا ته قلب آیینه هست مثل شور فریاد یا نفس تو حصار سینه هست

با اینکه میدونستم پای عشقت هدر شدم برای چه کسانی دل تنگی و برای چه کسانی حسرت نمیتونی دوست داشته باشی چون دلی در تو وجود نداره

با انکه می دانستم خواهم سوخت باز آتش را با تمام وجود در آغوش گرفتم سوختم و اکنون خاکستر سرگردانم را باد این سو ان سو میبرد

یا تو زیباتر شدی ! ....یا چشام بارونیه ! ..این قفس بازه ولی....قلب ِ من زندونیه..من پشیمون میکنم جاده رو از رفتنت !

تو بارون که رفتی شبم زیررو شد یه بغض شکسته رفیق گلوم شد یه شب زیر بارون که چشمم به راه میبینم که کوچه پره نوره ماه