شروین پارسی

شاید به هم بازرسیم: روزی که من به‌سانِ دریایی خشکیدم، و تو چون قایقی فرسوده بر خاک ماندی

آنکه می گفت دوستت دارم عاشقی نبود که به شوق من آمده باشد!!!
رهگذری بود که روی برگهای پاییزی راه می رفت.
وصدای خش خش برگها همان صدایی بود که گمان می کردم می گوید:دوستت دارم!!!

در دریا و دایره رنگها همه رنگهای زندگیست
باران و بابونه که باشددریاها آبی ترین می شوندو در دایره ها عشق نقطه پرگار
دو راهی باشد برای رندان سحر خیزبر سجده گاه گناه
من و خدا
ما و خدا...

پاییز باشد،باران باشد،تو باشی
یک خیابان بی انتها باشد با چنارهای آسمانیش،به ثانیه ها می گویم بایستید من چهار فصل را به ارمغان دارم برایتان.

ثانیه ها قربانی دقایق ودقیقه ها در گذر بی پایان زمان جان می دهندو ما چه بی پروا در روزها غرق می شویم.

می بخشم اما فراموش نمی کنم

طلوع مشرقش با تو غروب مغربش با من