محمد محب امام حسن مجتبی

كنارِ‌علقمه غوغا به پا شد //حرم یك مرتبه ماتم سرا شد //حسین آمد ولی سقا نیامد// گمان،عباس ما حاجت روا شد

وقتی که سمت توست همه خواهش دلم

یعنی توئی بهانه ی آرامش دلم

سینه زنی به پای غمت فخرآور است

روضه مکان و مرکز پالایش دلم

از آن زمان که با توام از خیر مملوم

روز بدون تو شب فرسایش دلم

من که شدم غرق هوس، دیگر فتادم از نفس

جز تو ندارم هیچ کس،یا رب به فریادم برس!

من خار و پستم ای خدا، توبه شکستم ای خدا!

اینم که هستم ای خدا! یا رب به فریادم برس!

باشد سیه پرونده ام، از کار خود شرمنده ام

بد بنده ام بد بنده ام،یا رب به فریادم برس!

در این دیار رنگ رنگ ، از بس که من کردم درنگ

راه نجاتم گشته تنگ، یا رب به فریادم برس!

مرا ببخش نگشتم چنان كه می خواهی

به پات جان نسپردم ز فرط خودخواهی

همیشه عهد شكستن ز سمت من بوده

مرا ببخش كه سوگند خورده ام گاهی

تمام عمر فقط ادعا، كه یار توام

ولی دریغ چه گویم، خودت كه آگاهی

عزیز كشور جانی و یوسف دنیا

ولی دریغ كه ماه نشسته در چاهی

و باز پرسش آخر ، جواب معلوم است

" عزیز فاطمه آیا بود سویت راهی "

چه می شود که مجال عبادتی می شد

نصیب حلقه به گوشت لیاقتی می شد

قدیم ها که کمی صاف و ساده تر بودم

پس از شکستن دل استجابتی می شد


یــــــــــــــــــــــــــا الله نظری بر دل گنه گارم نما

در شب تو روشنایی اگر یافتی بگو

در غصه آشنایی اگر یافتی بگو

« در بزم ما اشاره کم از قیل و قال نیست »

از ما تو هوی و هایی اگر یاقتی بگو

خیر کثیر حضرت زهرای اطهر است

برجودش انتهای اگر یافتی بگو

جز ذکر یا علی که به درد دلت دواست

بر درد خود دوایی اگر یافتی بگو

دینم حسین و کرب وبلا قبله من است

در گفته ام خطایی اگر یافتی بگو

بهتر ز جنت است عزا خانه حسین

بهتر ز روضه جایی اگر یافتی بگو

بی اذن تو هرگز عددی صد نشود

بر هر که نظر کنی دگر بد نشود

زهرا تو دعا کن که بیاید مهدی

زیرا تواگر دعا کنی رد نشود

نام تو که عشق ناب دارد عباس

خاصیت آفتاب دارد عباس

ما تشنه ی یک جرعه سخاوت هستیم

مشک تو هنوز آب دارد عباس؟

لب نگار که باشد رطب حرام بود

زمان واجبمان مستحب حرام بود

فقیه نیستم اما به تجربه دیدم

بدون عشق مناجات شب حرام بود

اگر که هست طبیبم طبیب دوّاری

به من معالجه ی در مطب حرام بود

برآنکه دشمن اولاد توست نیست عجب

که نطفه اش نسب اندر نسب حرام بود
یــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا علــــــــــــــــــــــــی (ع)

غروب جمعه دلم بوی یار می گیرد

افق افق دل من را غبار می گیرد

نه با زیارت یاسین دلم شود آرام

نه با دعای سماتم قرار می گیرد

قتیل کربلا را دوست دارم

ذبیح بالقفا را دوست دارم

من از زوار دشت کربلایم

عزیز مصطفی را دوست دارم

قسم بر آب آب کودکانش

شهید نینوا را دوست دارم

اگر چه شیعه خوبی نباشم

گل خیر النساء را دوست دارم

بسم رب المهدی... مزرعه ی عاشقان به بار می آید گریه ی ما یک زمان به کار می آید این دل پاییزیم علامت خوبی است بعد خزان نوبت بهار می آید پای برهنه کنار جاده نشستم منتظرم یعنی آن سوار می آید؟ اهل کرم بر فقیر سخت نگیرند مطمئنم با دلم کنار می آید حرف بزرگان ما دو تا شدنی نیست او که بگوید سر قرار...

دلبرم یوسف زهراست خدا می داند

یادش آرامش دل هاست خدا می داند

علت غیبت او هست گناه من و تو

خون جگر از گنه ماست خدا می داند

بر عطا و کرمش جن و ملک محتاجند

از دمش زنده مسیحاست خدا می داند

خاک زیر قدمش سرمه چشم ملک است

خیمه اش جنت الاعلاست خدا می داند

همه دنبال زر و سیم و گرفتار دلند

پسر فاطمه تنهاست خدا می داند

آری اعمال من و توست حجاب من و تو

ور نه آن چهره هویداست خدا می داند

رپاست به بزم پدرت شور و نوایی

من چشم به راه تو نشستم، تو کجایی؟

تو صاحب این روضه و مهمان تو هستم

آقا به پذیرایی مهمان نمی آیی؟

جانم به فدای غم تو، آجرک الله

بنداز به دوشم تو خودت شال عزایی

زهر ستم از پای درآورده پدر را

حالا پسر و روضه و تشییع جدایی

در ظاهر اگر کوچکی و کودک و کم سن

در واقع بزرگی و ابوالفضل(ع) نمایی

عالم همه قربان گل فاطمه(س) مهدی(عج)

امشب تو خودت سینه زن و نوحه سرایی