فریبا حیدری

روزهای سخت و طاقت فرسا

شروع شمارش و نسبت معکوس فاصله زمانی با افزایش نگرانی

هیچ فرقی نمی کنه اندازه غول باشم اگر یا قد بادام كوچولو وقتی چراغ خاموش بشه

زندگی شاید آن لبخندی است که دریغش کردیم.

یلدا برای اون خانواده ای که به نون شبش محتاجه و یا اون کودکی که سرپرست یه خانواده است واقعا طولانی ترین شب ساله.

مادامیکه خداموند شهریار قلب من است هیچ گزندی به من نمی رسد

وقتی که له میشی و میخوای دم نزنی راهی جز ترک کردن نمی بینی.

Finally, I can see you crystal clear

این خانه را بگذار و بگذر ... با من بیا تا کعبه دل ... باور نکن تنهائیت را ... من با توام منزل به منزل

ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد

منو راهی کن به سوی روشنی

ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

شاید این حسرت بیهوده که در دل داری ، شعله ی گرمی امید تو را ، خواهد کشت.

تا نگردی آشنا زین پرده رمزی نشنوی

داره می باره بارون و تو نیستی........

می دانم که وقت نمی کنی دلت برایم تنگ شود/ولی من از دلتنگی تمام وقت ها برگشته ام

و دیگر هیچ........

آنان که خاک را به نظرکیمیا کنند آیا بود که گوشه چشمی به ما کنند

و دوباره سونامیییی طولانی بنام سردرد.

این جهان کوه است وفعل ما ندا سوی ما باز آید ندا ها را صدا