ندا ااا

...

اگر چه خرمن عمرم غم تو داد به باد ... به خاک پای عزیزت که عهد نشکستم

رسیدم آخر قصه، به قله ی قافت ... سر بریده ی سیمرغ بود و دیگر هیچ...

اگر دوباره به دنیا بیایم، دوباره كیش و مات تو خواهم شد... بی پشیمانی!

و ای بهانه ی شیرینتر از شکرقندم...به عشقِ پاک کسی جز تو دل نمیبندم...به دین این همه پیغمبر احتیاجی نیست...همین بس است که اینک تویی خداوندم

میان جاده بدون تو خوب می فهمم ، نوشته های غم انگیز کامیون ها را...

نکنه ستاره ای بیاد یاد تو رو نیاره...