زهرا ایرانی

شهر من ، شهر دل است
عاشقی شغل من و پیشه ی من شیدایی ست
خانه ام پشت خرابات مغان ، کوچه ی عشق وجنون جنب میخانه ی حافظ باشد
من مهاجر هستم
دیر سالی ست که از کشور روح از بهشت جاوید ، پدرم رانده شده است
پدرم ساکن ان باغی بود که در ان جویی از شیر وشکر ، شهد وعسل جاری بود
میوه از شاخ درخت ، در دهانی افتاد
پدرم در گذر وسوسه ها همه ی روضه ی رضوان به دو گندم بفروخت
من امروز همه ی دنیا را ، میفروشم به جویی مهر وکمی عشق و دگر هیچ ، همین
سالیانی ست در این شهر ، گیوه ها فرسودند پاها را بنگر ، کوچه پر ابله است
چشم من را بنگر که چه خسته است ز بیداریها
نازنینم دیریست که به هر کوچه ، به هر خانه به هر پنجره ای و به هر برکه ی اب و به هر شاخ درخت و به هر قله ی کوه عشق را میطلبم
سالیانی ست به روز و به تاریکی شب و بر این گنبد فیروزه تو را میطلبم
نازنینم ، من جنت را نه به گندم ، نه به جو می فروشم به نگاهی ، اهی !! ....

زن22 ساله مجرد

زن

Iran ، اصفهان ، اصفهان

نميکشم

شرکت در بحث هاي کلوبها و امکانات ديگر

با والدين

ليسانس

دانشجو

سلام
بد نیستم... تو هم بد نباشی خوب است
حواشی خیالم پر از بی برگی است
و حوالی خانه مان هیچ اتفاق تازه ای نمی افتد
شهر پر از هوای کثیف است و تنفس ممنوع
راستی
چند روز پیش سر یکی از چهارراه ها
دختری که کوررنگی گرفته بود
چراغ قانون را نشناخت و زیر ماشین له شد
چقدر خندیدم!
جای تو خالی
حالا سر تمام چهارراه ها عینکم را بر می دارم
تا شاید اتفاقی له شدن سهم غریب من از این عبور باشد
و یکی بخندد و جای تو را خالی کند
ببین...
چقدر زود چشمهایت با همین چند خط خسته شدند
اما من هر شب میلیون ها حروف بی معنی را برای خاطر تو شعر می کنم
و هرگز خسته نمی شوم.
دیگر از من گذشته که کلمه ی فراموشی را هجی کنم
اما سلام دو بخش کوچک است یکی برای من و دیگری-اگر دوست داری-مال تو باشد
خسته ات نمی کنم... بخواب! بخواب تا که از خوابت یواشکی عبور کنم
و پا به جاده ی رویاهای محالت بگذارم
رویای محال من ...

اسلام

چپ

165-170

55-60

دوستانه

جين ، راحت ، مد روز

6 بهمن 1386 ساعت 18:21