طنین

منم آن رند قدح نوش که از کهنه و نو ** باشدم خرقه‌ای آنهم به خرابات گرو زاهد آن راز که جوید ز کتاب و سنت ** گو به میخانه در آی و ز نی و چنگ شنو راز کونین به میخانه شود زان روشن ** که فتاده‌است به جام از رخ ساقی پرتو چه کند کوه کن دلشده با غیرت عشق **