فردای دیروز را دریاب در میان جاده تنهایی ایستاده بودم، خسته و غمگین، ناراضی از خویش، از مسیر، از جاده. با خود گفتم ای كاش برای دیروزهایم فكری می‌كردم چرا كه من حاصل دسترنج دیروزهای خویشم.گفتم كاش كاری می‌كردم، برای لحظه‌های با طراوت گذشته‌ام، برای آب‌های از جوب رفته‌ام، برای نسیم‌های كوچ كرده‌ام اما نمی‌شد، همه را از دست داده بودم. با خود گفتم نگران نباش، فردا خواهد آمد، این قدر خودت را اسیر دیروزهای بر باد رفته نكن.گفتم رها باش.فردا همین نزدیكی است. با طلوع آفتابش از جای برخیز چشمانت را به انتهای جاده خیره كن و همراه رودخانه قدم بردار، او به سمت دریا می‌رود. گفتم نگران نباش مسیر رودخانه به تو دروغ نمی‌گوید .... در این خیال غوطه ور بودم كه ناگاه نسیمی آرام وزید و برگ سبزی را از شاخه درخت تنومندی جدا كرد و در میان رودخانه انداخت و من بی اختیار محو تماشای آن منظره بودم.آب آن برگ سبز را با خود برد و من نیز به دنبالشان براه افتادم !!!!در آن حال دیگر به فردا فكر نمی كردم .... ای نسیم مهربان ، ای رود جاری، ای درخت تنومند و سبز، متشكرم، از همه شما متشكرم.از اینكه مرا از قفس انتظار فرداها رها كردید. از اینكه نگذاشتید امروز هم به دیروز های بر باد رفته ام اضافه شود، از اینكه به من آموختید فردا برای حركت دیر است. با خود گفتم چه خوب به من فهماندید، امروز همان فردای دیروز است. آری امروز همان فردای دیروز است.

یك فیلتر برای ذهنمان داشته باشیم كه به هر چیزی نیاندیشیم یك فیلتر برای چشمانمان داشته باشیم كه هر چیزی را نبینیم یك فیلتر برای گوشمان داشته باشیم كه هر سخنی را نشنویم یك فیلتر برای زبانمان داشته باشیم كه هر سخنی را بدون تامل و تفكر نگوئیم یك فیلتر برای دلمان كه به هر كسی رخصت ورود ندهیم و یك فیلتر برای روحمان تا كه انسانی دگر اندیش باشیم