ای دوست من  من آن نیستم كه می نمایم . نمود پیراهنی است كه بر تن دارم – پیراهنی بافته زجان كه مرا از پرسش های تو و تو را از فراموشی من در امان می دارد

آن " من " كه در من است . ای دوست . در خانه ی خاموشی ساكن است  و تا ابد همان جا می ماند ناشناس و در نایافتنی.

من نمی خواهم هرچی بگویم باور كنی و هر چی می كنم بپذیری – زیرا من چیزی جز صدای اندیشه های تو و كارهای من چیزی جز عمل آرزوهای تو نیستند .

هنگامی كه تو میگویی " باد به مشرق می ورزد " من میگویم " آری به مشرق می ورزد " زیرا نمی خواهم تو بدانی كه اندیشه ی من در بند باد نیست . بلكه در بند دریاست.

تو نمی توانی اندیشه های دریایی من را دریابی . و من نمی خواهم كه تو دریابی . می خواهم در دریا تنها باشم .

دوست من وقتی كه نزد تو روز است . نزد من شب است با این همه من از رثص روشنایی نیمروز بر فراز تپه ها سخن می گویم . و از سایه ی بنفشی كه دزدانه از دره میگذرد .

زیرا كه تو ترانه تاریكی مرا نمی شنوی وسایش بالهای مرا بر ستارگان نمی بینی – ومن گویی نمی خواهم تو ببینی یا بشنوی . می خواهم با شب تنها باشم

هنگامی كه تو به آسمان خودت فرا می شوی من به دوزخ خودم فرو می روم – حتی در آن هنگام تو از آن سوی مغاك بی گذر مرا آواز می دهی " همراه من . رفیق من " و من در پاسخ تو را آواز میدهم " رفیق من . همراه من " زیرا من نمی خواهم تو دوزخ مرا ببینی . شراره اش چشمت را می سوزاند و دودش مشامت را می آزارد

.................

دوست من . تو خوب و هشیارو دانا هستی . یانه تو عین كمالی – ومن با تو از روی دانایی و هشیاری سخن می گویم . گرچه من دیوانه ام ولی دیوانگی ام را می پوشانم . می خواهم تنها دیوانه باشم

دوست من ..... راه من راه تو نیست . گرچه با هم می رویم . دست در دست