ای جنون ! امشب مرا تنها گذار . . . می نویسم باز فصل درد را می كشم آه بیابان گرد را من طنین تلخ فریاد شبم می چكد از كِلك آواز تبم سوگوارم ، سوگوارم ، سوگوار ای جنون امشب مرا تنها گذار چهار فصلم ، آه پائیزان شده است صبر من ، بر دار آویزان شده است می خروشد گردباد آه من تا بیابان جنون همراه من اشكها را باز عریان دیده ام كوچ شبنم را فراوان دیده ام خانة آینه ها شد جای من وای از این سنگین مصیبت ، وای من با غبان یاسها كوچیده است محرم احساسها كوچیده است گونه گلبرگها افسرده است بر لب گلبرگها تبسم مرده است من انیس موج بی پایان شده ام پشت كوه ناله ها پنهان شده ام می رود تا آسمان آوای من صد گلو آواز دارد نای من از بیابانهای درد آلوده ام هفت شهر عشق را پیموده ام دیده ام را اشك آتشبار شست جلوة آینه را زنگار شست