حضور هیچ کس در زندگی ما اتفاقی نیست خداوند در هر حضوری رازی نهان کرده برای کمال

بچه كه به دنیا می‌آید، تا به نور خورشید و به هوای تازه عادت كند طول می‌كشد. طول می‌كشد تا به این چیزهای خوبی كه هست عادت كند. تو هم وقتی رفتی، طول می‌كشد تا عادت كنی. اول گریه هم می‌كنی شاید. بعد عادت می‌كنی. اصلا یادت می‌رود. بچه كه از شكم مادرش یادش نمی‌آید كه. تو هم از این‌جا دیگر یادت نمی‌آید. یك روز نشسته‌ای، داری كیف می‌كنی. لذت می‌بری. قشنگ می‌گویی، قشنگ می‌شنوی. هم‌این جور. یك هو یك لحظه یادت می‌آید از این‌جا. اخم‌هات می‌رود توی هم. می‌پرسد ازت «چی شد؟» می‌گویی «هیچ. خواب بد دیدم دی‌شب.»فكر می‌كنی این‌ها همه خواب بوده؛ كابوس دیده‌ای. می‌گویی «خواب دیده‌ام.» می‌گوید «خواب دیدی، خیر باشد.» بعد باز می‌گویید و می‌خندید....: