اگه دست من بود به کسی که «جیب» رو اختراع کرد جایزه نوبل می‌دادم! تصور که لباسهات جیب نداشت، اون وقت باید همه چیز رو چار‌چنگولی دستت می‌گرفتی، کلید، اسکناس، سکه، مبایل، ام-پی-تری خون، آدامس، آبنبات، تخمه، پسته، دستمال کاغذی جیبی یا اَهی، ملزومات شخصی و اداری، تصدیقات شناسایی، تسلیحات سرد یا گرم دفاعی، مسروقات بغل‌دستی؛ همه اینا رو باید دستت می‌گرفتی. هیچ چیز جای یه جیب جادار رو نمی‌گیره. چه احساس خوبیه وقتی پنش تا تراول 200ی توی جیبت باشه، هر سه دقیقه یه بار دست کنی لمسشون کنی و با غرور به دور و وریات نگاه کنی. (در ضمن، خدا پدر اون که ایران‌چک رو چاپ کرد بیامرزه) حتی اگر چیزی هم توی جبیت نباشه، وقتی دست می‌کنی توش، یه حس دیگه از توش بهت دست می‌ده؛ توی دلت می‌گی همه توی دلشون می‌گن «طرف چه باحاله، بابا بچه باحاله.» چه ضدّحالیه جیبِ سوراخ‌ و معضلات مُنتج به آن.

جیب مردم نه فقط مکان قرار گرفتن خرت و پرتهاشونه، چه بسا جایی برای پنهان کردن اسرارشونه. یعنی اگر بفهمی هر کس توی جیبش چی داره، بازی تمومه!

لطفا اونای که شمارشونوندارم خودشون تو نظر بزارن تو جیبشون چه؟

بعضی ها رو هم از میل زدن فهمیدم.

دستش رو می‌شه. قبول نداری؟ من برای اثبات این ادعام تحقیقات میدانی کم وسعتی از طریق پیامکِ کوتاه (!) انجام دادم.

ولی.الان تو جیبت چه داری

رافی.  ok : jibaM
 hichi
 jib nadaram

ولی. همین الان بگو تو جیبت چه داری؟

فرناز.هان جیب! خوب پول و گوشی کاغذ . چطور ؟

ولی.شکوه خانم
 الان تو جیبات چه.

شکوه.چه تو جیبم چه؟

فقط موبایلم!

ولی.بیبین رافی من باهاش حرف نمیزنم ازش بپرس چه داره تو جیبش

رافی.چه داری تو جیبت

نهال.بعد 6ساعت خودم پرسیدم

خانم خالی

ولی. اقا تو جیبت چه داری

اقا محمودتو غدری. کلیذ جالب اینجاس پول که ندارم.!