قبل اینكه بخوابم در آینه به صورت خودم نگاه كردم؛ دیدم صورتم شكسته؛ محو و بی روح شده بود. به قدری محو بود كه خودم رو نمی شناختم

- رفتم در رختخواب لحاف رو روی سرم كشیدم، غلت زدم، رویم رو به طرف دیوار كردم، پاهایم رو جمع كردم، چشم هایم را بستم و دنباله خیالات خودم رو گرفتم! -

آنجائیكه زندگی با مرگ به هم آمیخته می شود و تصویرهای منحرف شده بوجود می آید، میل های كشته شده دیرین، میل های محو شده و خفه شده دوباره زنده می شوند و فریاد انتقام می كشند!

-در اینوقت از طبیعت و دنیای ظاهری كنده می شدم و حاضر بودم كه در جریان ازلی محو و نابود شوم-

چندبار با خود زمزمه كردم: "مرگ، مرگ، . . . كجائی؟" همین به من تسكین داد . چشمهایم به هم رفت.