بچه که بودم فقط بلد بودم تا 10 تا بشمرم 2،1، ...10!نهایته هر چیزی همین بوداز بابا بستنی که میخواستم 10 تا میخواستم مامانم رو 10 تا دوست داشتم،خلاصه ته دنیا همین 10 تا بود و چقدر این 10 تا قشنگ بود ولی حالا نمیدونم ته دنیا کجاست؟نهایت دوست داشتن چقدره؟انگار خیلی هم حریص تر شدم 10 تا بستنی هم دیگه منو راضی نمیکنه اما میخوام بگم که دوستت دارم به همون اندازه ی 10تای بچگی...دوستت دارم عزیزم،10تا،نه 100 تا نه 1000 تا نه...! دوســـتـــت دارم

چو گل های سپید صبحگاهی در آغوش سیاه ی شكوفا شو به پا برخیز و پیراهن رها كن گره از گیسوان خفته وا كن فریبا شو گریزا شو چو عطر نغمه كز چنگم تراود بتاب آرام و در ابر هوا شو به انگشتان سر گیسو نگه دار نگه در چشم من بگذار و بردار فروكش كن نیایش كن بلور بازوان بربند و واكن دو پا بر هم بزن پایی رها كن بپر پرواز كن دیوانگی كن ز جمع آشنا بیگانگی كن چو دود شمع شب از شعله برخیز گریز گیسوان بر بادها ریز بپرداز بپرهیز چو رقص سایه ها درروشنی شو چو پای روشنی در سایه ها رو گهی زنگی بر انگشتی بیاویز نوا و نغمه ای با هم بیامیز دل آرام میارام گهی بردار چنگی به هر دروازه رو كن سر هر رهگذاری جست و جو كن به هر راهی نگاهی به هر سنگی درنگی برقص و شهر را پر های و هوی كن به بر دامن بگیر ویك سبد كن ستاره دانه چین كن نیك و بد كن نظر بر آسمان سوی خدا كن دعا كن ندیدی گر خدا را بیا آهنگ ما كن منت می پویم از پای اوفتاده منت می پایم اندر جام باده تو برخیز تو بگریز برقص آشفته برسیم ربابم شدی چون مست و بی تاب چو گل هایی كه می لغزند بر آب پریشان شو بر امواج شرابم