فاطمه ع

دانش آموزان و فارغ التحصیلان سمپاد تبریز

اگر تیز هوش هستی عضو بشو

هدف از این کلوپ ایده دادن برای حل مسائل بازی می باشد

برای ایجاد یک جمع دوستانه از متولدین ماه مهر !

سلام دوست من در یک کلام : اینجا خونه امید ماست ... ما اینجا غذای روح داریم و خودمون رو آماده یک روز موفق و سرشار از انرژی می کنیم ! نیازی به نقد و اظهارنظر نیست چون اصلی ترین دلیل گرد اومدن ما "خودفاش سازی" هست و بقیه فقط گوش می کنند ! ما ایرانی ها عادت به نقد و اظهار نظر داریم و برای همین هیچ کس از خودش - دلش - غم هاش و حتی شادی هاش جرات نمی کنه که چیزی نمی گه ! اینجا هر کسی از خودش می گه و بقیه گوش می دن و اگر موافق بودن اعلام می کنند ! چون افراد از دلشون می گن ، دلم نمی خواد دلی بشکنه و یا آزاری ببینه . پس هر پیامی که پاک بشه ، جای شکایت نباشه ! من اصلا نمی خوام دل های پاک و زیبای عزیزانم آزاری ببینه و حتی کمی لک برداره ! ممنون می شم با دل وارد شی نه با ذهن استدلالی ! از روحت پذیرایی کن ! help yourself! * یادم باشد : قد افلح من تزکی * یادم باشد : خودشناسی اولین گام در خداشناسی است * یادم باشد : حضرت امام علی : برای تربیت كردن خود همین بس كه از آنچه در دیگران نمی‌پسندی ، دوری كنی * یادم باشد : چند می‌گویی سخن از درد و عیب دیگران . خویش را اول مداوا كن ، كمال این است و بس * یادم باشد : همه می خواهند بشریت را عوض کنند ، دریغا که هیچ کس در این اندیشه نیست که خود را عوض کند * یادم باشد : مفروش خویش ارزان که تو بس گرانبهایی * یادم باشد : سال ها دل طلب جام جم از ما می کرد ، وان چه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد * یادم باشد : خودم باشم ، به اندازه کافی دیگران وجود دارند . * یادم باشد : تنها دل من دل نیست * یادم باشد : سخته ولی ممکنه ! ای نسخه نامه الهی که تویی ای آینه جمال شاهی که تویی بیرون ز تو نیست آنچه در عالم هست از خود بطلب هر آنچه خواهی که تویی ...

به نام حق به نام آنكه دوستی را آفرید، عشق را ، رنگ را ... به نام آنكه كلمه را آفرید. و كلمه چه بزرگ بود در كلام او و چه كوچك شد آن زمان كه میخواستم از او بگویم. سالهاست دچارش هستم. و چه سخت بود بیدلی را ، ساختن خانه ای در دل. و این دل بینهایت، چه جای كوچكی بود برای دل بیتابش. او رفت و من نشناختمش . در تمام میخكهای سر هر دیوار، آواز غریبش را شنیدم اما نشناختمش. همانگونه كه بغضهای گاه و بیگاهم را نشناختم. فقط آنقدر او را شناختم كه در سایه های افتاده به كلامش، به دنبال جای پای خدا باشم. اینجا، هر چه هست، جز با صداقت او و كلام و نقشهای او، حوض بی ماهیست. شاید مزرعه ای باشد با زاغچه ای بر سر آن زاغچه ای كه هیچكس جدی نگرفتش . اینجا را هدیه اش میكنم. به آنكس كه برای سبدهای پرخوابمان، سیب آورد. حیف كه برای خوردن آن سیب، تنها بودیم . چقدر هم تنها ...