پرنیان ف

همسر همیشه مهربانم*


3تار...بحث و گفتگو ...اذان مغرب و غروب خورشید...وقتایی که خدا دستمو میگیره...طوری که خودم بعد ها متوجه میشم...
ولی لیاقت این لطفا شو ندارم...شرمندش میشم*

پرنده((یکی از موجودات زمینیه که حسودم میکنه ))

بارون و صداش وقتی که به ناودون میخوره.
بعضی از کتابام . دعای کمیل . کیک یزدی و رنگارنگ . جوجه هام . نا مه های بچه ها .
وقتایی که دلم میگیره و میرم سر خاک مادر بزرگم .
وقتایی که به وسیع بودن و اسمونی بودن دوستام پی میبرم *
چشم های پاک بچه ها .
خیابون هایی که درخت های بلندی داره و نوکشون از دو طرف به هم نزدیک میشه.
صدای قمری
دیدن تابلو های نقاشی.
عکاسیه حرفه ای " هرچند که هیچ وقت موقعیت چشیدنش پیش نیومد متاسفانه "
برف "ناجور به وجدم میاره "

مستخدم کلاس 4 ابتداییم
دیدن گمبد سبز* رنگ مسجد پیامبر
پیر مرد ها و پیر زن ها
یه تسبیح* که لیاقتشو ندارم
بوی شالیزار ''چون نوید نزدیک شدن به ولایت رو میده''
دلنوشته های عزیزام
وقتایی که بوی خدا میگیرم " البته کم پیش میاد "
یه زمانی مجله موفقیت اما حالا دیگه سیرابم نمیکنه
دوره ی دبیرستان " پر از سادگی و صمیمیت بر خلاف دانشگاه "
گل ها رو هم دوست دارم ..مثل همه ی ادم ها
اول بلبل سر راهم " تازگی عمو سبزی فروش براش یه قفس نو گرفت ...یه زندون نو
بچه ی عاطفه "چقدر باهاش غریبم...کاش یه روزی بشه بم بگه خاله.."
اول مهر
دست های مادرم " وقتی بهشون نگاه میکنم ....حسه ستایش کردنش بهم دست میده "
مکان های زیارتی...
چیدنه سفره هفت سین
قبول شدن تو امتحانات در کمال ناباوری


دوست دارم مرگم مرگ مغزی باشه*

زیادن اما 2 تا کتاب هست که به خسلیل کادوش دادم و خواهم داد ..
1. روی ماه خداوند را ببوس
2. ارزوهای بزرگ کودکان " بچه ها به خط خودشون ارزو هاشونو نوشتن ...زیباست..خیلی "

پاستایی که همسرم درست کنه.

من یعنی وطن...وطنی که برای ! من نیست....پس منی دیگر نمیماند...من ! و من ها نابود شدیم.

همیشه مگفتن همسر خوب * یه نعمته...خدارو شکر که یه خوبه مهربون رو قسمت من کرده @";-