من نشانی از تو ندارم اما نشانی ام را برای تو می نویسم: درعصرهای انتظار،به حوالی بی کسی قدم بگذار! خیابان غربت را پیدا کن و وارد کوچه پس کوچه های تنهایی شو! کلبه ی غریبی ام را پیدا کن، کناربیدمجنون خزان زده و کنارمرداب ارزوهای رنگی ام! درکلبه را باز کن و به سراغ بغض خیس پنجره برو! حریر غمش را کنار بزن! مرا می یابی

شبی سخت است و جان فرسا دلم اکنون اسیر دست پاییز است کسی ای کاش میفهمید این تنهایی من را و دستانی که شاید آسمان ابری دل را به سوی روشناییها سوق میدانند و آن مردی که روی اسب خوشبختی هوای قلب من را از غم و اندوه و دردو ماتم و گریه برای لحظه ای هم پاک میکرد شبی با دل بگفتم عشق من از دست خواهد رفت دلم خندید و گفت هرگز و من سر در گریبان غرق در اندوه و ماتم قصه ها گفتم برایش از شب هجران ولی اشکم به من محلت نداد تا لب سخنها را برایش بازگو سازد که چون بغضی فرو خوده به من هشدار میدادند که ای معشوق بی یاور کسی دیگر نخواهد بود دل من را پریشان سازد و آنگاه به دستان زنی هرزه پناه آرد کسی دیگر نخواهد بود که قلبم را چنان ویرانه ای سازد که در آن قطره های اشک من جاری کند سیلی عظیم و رودی افسرده که در هر سو نوا سر میدهد که ای عزیز رفته از پیشم بیا برگرد که دل طاقت نمی آرد ولی او با همان لحن قشنگ و حرف تکراری به من میگفت عزیز من بیا بگذر ولی ای کاش گذشتن از تمام خاطرات و حرفهای ظاهرا زیبا همانگونه که او میگفت و میپنداشت آسان بود کسی باید به او میگفت که بگذشتن از و یعنی گذشتن از تمام هستی و دنیا ولی افسوس کسی دیگر نخواهد بود کسی دیگر نخواهد بود