suncityyy

خدایم : راز دل با تو چه گویم ، که تو خود راز دلی
دل به دلدار سپردم ، که تو خود اصل دلی

_________________________
اینجا كلبه عاشقی من است.
____________________________________________
سلام من به تو یار قدیمی
منم همون هوادار قدیمی
هنوز همون خراباتی و مستم،
ولی بی تو سبوی می شکستم

همه تشنه لبیم ساقی کجایی
گرفتار شبیم ساقی کجایی
اگه سبو شکست عمر تو باقی
که اعتبار می تویی تو ساقی

اگه میکده امروز شده خونه تزویر
وای شده خونه تزویر
تو محراب دل ما تویی تو مرشد و پیر

همه به جرم مستی سر دار ملامت
میمیریم ومیخونیم سر ساقی سلامت

یه روزی گله کردم من از عالم مستی
تو هم به دل گرفتی دل ما رو شکستی
من از مستی نوشتم ولی قلب تو رنجید
تو قهر کردی و قهرت مصیبت شد و بارید
پشیمونم و خستم اگه عهدی شکستم آخه مست تو هستم
اگه مجرم و مستم

همه به جرم مستی سر دار ملامت
میمیریم ومیخونیم سر ساقی سلامت

میگن مستی گناهه به انگشت ملامت
باید مستا رو حد زد به شلاق ندامت
سبوی ما شکسته در میکده بسته
امید همه ما به همت تو بسته
به همت تو ساقی تو که گره گشایی
تو که ذات وفایی همیشه یار مایی

همه به جرم مستی سر دار ملامت
میمیریم ومیخونیم سر ساقی سلامت
همه به جرم مستی سر دار ملامت
میمیریم ومیخونیم سر ساقی سلامت

_________________________________
من به خاكستر نشینی ، عادت دیرینه دارم
سینه مالا مال درد ، اما دلی بی كینه دارم
پاكبازم من ولی ، در آرزویم عشق بازی
مثل هر جنبنده ای ، من هم دلی در سینه دارم
من عاشق ، عاشق شدنم
در كدامین مكتب و مذهب ، جرم است پاكبازی
در جهان ، صدها هزاران پاكباز ، در سینه دارم
كار هر كس نیست مكتب داری این پاكبازان
هدیه از سلطان عشق ، بر هر دو پایم پینه دارم
من عاشق ، عاشق شدنم
من از بیراهه های هله بر می گردم و آواز شب دارم
هزار و یك شبی دیگر ، نگفته زیر لب دارم
مثال كوره می سوزد تنم از عشق ، امید طَرب دارم
حدیث تازه ای از عشق مردان حَرب دارم
من عاشق عاشق شدنم ، من عاشق عاشق شدنم
من به خاكستر نشینی ، عادت دیرینه دارم

__________________________


پروردگارم , تویی تکیه گاه من در هر گرفتاری و امید من در هر سختی و تویی پناه و ذخیره من در هر مشکل. چه مشکلات بسیاری که دل در آن ضعیف شده بود و چاره ای برای آن نبود و دوستانم تنهایم گذاشتند و دشمن سرزنشم می کرد, از تو درخواست کردم , آن را گشودی و رفع کردی , تو هستی آفریده هر نعمتی و صاحب هر خیری و نهایت هر آرزویی.
________________________________________
دوست عزیزم

آهای شما !

آره شما !!

چرا ناراحتی ؟ چرا اضطراب داری ؟ چرا استرس داری ؟ چرا اعتماد به نفست را از دست داده ای ؟ چرا احساس می کنی هیچی نیستی و هیچ دلیلی برای ادامه نداری ؟ تو خیلی بزرگی ، اونقدر که حتی فکرش رو هم نمی تونی بکنی . این متنو تا آخر دقیق بخون تا بهت ثابت کنم . همین دلشوره ها و ناراحتی ها که باعث شده از خودت بدت بیاد یه نشونست .
همه اینا نشونه اینه که تو هنوز خوبی . قلبت هنوز پاکه و روحت هنوز آرومه . اگه اینطور نبود بی خیال میشدی ، مثل بقیه . اصلا کارای بدت رو نمی دیدی که بخوای به خاطرش ناراحت بشی . اگه غمگینی نشونه اینه که قلب صافت تحمل سیاهی رو نداره . پس دیگه چرا از خودت ناراحتی ؟
همین که متوجه کارایی شدی که نباید می کردی ، همین که ناراحت شدی و همین که پشیمونی باید خوشحال باشی و خدا رو شکر کنی که دلت هنوز سفیده که می تونی لکه های سیاه رو روش ببینی . مث یه راننده که پیچ و خم های جاده باعث می شه خوابش نبره ، پیچ و خم های زندگی هم باعث می شه تو خوابت نبره . اسیر تکرار و روزمرگی نباش باعث می شه تا اگه چشات بسته شد و خوابت برد پیچ و خم ها بیدار نگهت داره . پس خدارو شکر کن که توی یه جاده بی پیچ و خم رهات نکرده . اون می خواسته که صداش کنی فراموشش نکنی صدات رو دوست داره ، پس صداش کن .
__________________________________________
از خدا پرسیدم دوست دارید بندگانتان چه بیاموزند؟ گفت: بیاموزند که آنها نمی توانند کسی را وادار کنند عاشقشان باشد
بیاموزند که درست نیست خودشان را با دیگران مقایسه کنند
بیاموزند که چند ثانیه طول می کشد تا زخمی عمیق در قلب آنها که دوستشان داریم ایجاد کنیم و سال ها طول می کشد تا آن زخم التیام یابد
بیاموزند که ثروتمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد
کسی است که به کمترین ها قانع است
بیاموزند که انسانهایی هستند که انها را دوست دارند
اما نمی دانند چگونه عشقشان را ابراز کنند
بیاموزند دو نفر می توانند به یک نقطه نگاه کنند
اما متفاوت ببینند
به خدا گفتم آیا دیگر چیزی هست که باید دانست
گفت: این که بدانند من همیشه و همه جا هستم
_______________________________________
الهی, هر که را عقل دادی, پس چه ندادی! و هر که را عقل ندادی, پس چه دادی!
الهی, در طفلی پستی, در جوانی مستی, در پیری سستی, پس کی خداپرستی!
______________________________________
یک تکه نان
کفش های مرد روی زمین کشیده می شدند. مرد به زحمت راه می رفت و راهش را به سختی در تاریکی پیدا می کرد. لباسهاش کاملاً خاکی و کثیف بودند. تکّه نان را محکم در دستانش گرفته بود و با خوشحالی به طرف خانه می رفت. با خودش می گفت امروز روز خوبی بود.
_________________________________
پادشاه

همی گفتندی پادشاهی هوس کرد رعیت گردد و به میان مردم رود. پس لباس مبدل بر تن کرد و به تنهایی در شهر گذر کرد. در کوچه پس کوچه ها کوری را دید. کور آتشی بر افروخته بود و آلو (سیب زمینی) پخت می کرد. پاره ای از وقت را همدم کور شد و در کنار او نشست. آلو آماده شد. کور به مثال مردم بینا با مهارت آلو پخت کرده بود و برای پادشاهِ رعیت شده آورد و گفتندی: بگیر ای پادشاه بینوا.

پادشاه چشمانش جای خویش را عوض کردندی و به فوق تمایل کردندی. به قول امروزیها کَفَش به طور کامل بُریدندی. گفت: ای نابینا از کجا به این مَسئلت پی بردی؟

کور گفت: چندی در کنارم بودی صدای اذان شنیدم، صدای صبحان تو را نشنیدم. چندی با من بودی امّا حرف از گرسنگی نزدی. در این دنیا تنها کسی که نماز نمی خواند و گرسنه نمی شود جناب پادشاه می باشد. ثروت برای آدمی نان می آورد ولی نماز می بَرَد.

پادشاه که طاقت از کف برده بود گفتندی: پس چرا مرا بینوا خواندی؟

کور گفت: صبح جارچیان جار می زدند که پادشاهی جدید آمده و پادشاه سابق جان به جان آفرین تسلیم کرده است.

15/شهریور/1358