موسیقی راک، موسیقی ای علمی است که در بعضی سبکها پشتوانه غنی فلسفی دارد.

rock &roll :
راک اند رول که یکی از سبکهای تاثیر گذار و متداول در موسیقی راک است، روندی غیر قابل پیش بینی را طی کرده است. در ابتدا زمانی که راک باز ها موسیقی "کانتری" و "بلوز" را با هم تلفیق کردند، راک دارای مشخصه های بارزی مثل آنارشیسم بود ولی بعدها با گذشت زمان، این مشخصه نادیده گرفته شد و این نوع موسیقی به سمت کسب مهارت و ایجاد تحول رفت. از موسیقی پر انرژی Chuck Berry گرفته تا هارمونیهای زیبای بیتل ها و موسیقی روح نواز Otis Redding همه و همه در گروه راک اند رول قرار گرفت. اما rock &roll جذابیت موسیقیایی خود را فقط برای چند سال حفظ کرد. گوناگونی بسیاری که در سبکهای مختلف راک پدید آمد، به قول بعضی از متخصصین هسته اصلی راک از هم پاشید.

Pop rock :
پاپ-راک یکی از عمده ترین شاخه های موسیقی محسوب می شود که به طور کلی به هر نوع موسیقی پاپ ساخته شده پس از دوران جذب راک اند رول به پاپ، Pop rock می گویند. از ویژگیهای این سبک ملودیک و گیرا بودن موسیقی آن است و تکیه آن بر موسیقی لاینقطاع است که با چیره دستی نواخته می شود. از گروههای مشهور فعال در این سبک که تعداد آنها کم هم نیست می توان به Everly Brothers، Madonna و Rowded House اشاره کرد.

Soft Rock :
اگرچه سبک سافت راک در اوائل دهه هفتاد پایه گذاری شد اما زمزمه های آن از اواخر دههء شصت آغاز شده بود. Soft Rock موسیقی ملایمی است که بیشتر تکیه بر خواننده و ترانه سرا دارد تا نوازنده؛ تجاری نگاه کردن به موسیقی یکی از ویژگیهای این سبک است. Soft Rock تا حدی متمایل به پاپ-راک است اما با فضایی ملایمتر و نرمتر. گروههایی مثل "کارپنترز" و "شیکاگو" تکیه بر موسیقی ساده و ملودیک داشتند و در طول حیات خود با تهیه کنندگان مختلفی کار کردند. در طول دههء هفتاد، Soft Rock بازار موسیقی را تحت تاثیر خود قرار داد و به طور جدی موسیقی تلفیقی هم اثر خود را دچار دگرگونی کرد.

Grunge :
سبکی که اوج درخشش آن در دهه ۹۰ اتفاق افتاد و تبدیل به محبوب ترین سبك هارد راك این دهه شد و این درخشش نتیجه خلاقیت kurt cobain و بقیه اعضای Nirvana بود. سبكی كه از دل the Stooges و Black Sabbath برخاست و حاصل تركیب موسیقی punk و heavy metal بود و البته گرایشش بیشتر به سمت پانك بود تا Heavy metal؛ بخصوص در انتخاب اشعار و نوع اعتراض موسیقیایی آن. اما در نحوه نواختن ریف ها به heavy metal شباهت بیشتری داشت. این سبك دارای دو نسل و دوره ی مشخص است: نسل اول شامل گروه های Green River، Mudhoney وSoundgarden می شود كه این موج هنوز هم ادامه دارد و ریف های آن سنگین تر و خشن تر از ریف های دوره ی دوم است. مشهور ترین گروه از موج دوم Nirvana است كه موسیقی آن ملودیك تر از سایر گروه های Grunge است و مهمترین ویژگی آن stop-start زیاد آن است. متاسفانه در كشور ما Nirvana را فقط متعلق به سبك Alternative metal می دانند و به تبع آن هر گروهی را كه در موسیقیش stop-start به كار می برد به این سبك مربوط می دانند؛ البته سبك های موسیقی هارد راك و متال آنقدر متنوع است كه به سختی میتوان مرزی مشخص بین آنها كشید.

Alternative Rock:
آلترنیتیو راک یکی از شاخه های راک است که تمام گروهای پست_پانک (post_punk) را از اواسط دهه هشتاد تا اواسط دهه 90 تحت تاثیر خود قرار داده است. alternative rock شامل سبکهای گوناگونی میشود .از ملودیهای زیبای jangle_pop گرفته تا ملودیهای آزار دهنده و یک نواخت industrial metal. باحتساب موفقیت بی سابقه "نیروانا" در سال 1991 می توان به نوعی گروهای آلترنیتیو را به دو دوره مجزا تقسیم بندی کرد:

در طی دهه 80 اکثریت گروهای alternative تحت نظارت شرکتهای توزیع و پخش مستقل فعالیت داشتند. گروهایی که تحت نظارت شرکتهای بزرگ فعالیت میکردند، توانستند شرایط ایده آل را به دست آورند. به هر صورت آنچه در مورد گروههای alternative دهه 80 میتوان گفت، آن است که به علت شرایط موجود آن دوران از مسیر اصلی خود منحرف شدند.

در میان سبکهایی که جزو این گروه دسته بندی شده اند، می توان از pop
alternative dance،jangle pop ،post_hardcore punk ،funk_metal ،punk_pop و experimental rock نام برد که تمام این ژانرها بعد از انقلابی که نیروانا در این زمینه بوجود اورد پایه گذاری شدند.ولی مشخصا زمانی راه برای آنها هموار شد که خیلی از گروههای تازه کارِ alternative با شرکتهای بزرگ قرارداد بستند. در نتیجه alternative rock در دهه نود دارای نظم بیشتر و هارمونیک تر از همتای خود شد.مخصوصا از دوره ای که ثابت شد سازهای سنگین تر دارای جذابیت تجاری بیشتری هستند، بیشتر گروههای دههء نودی با شرکتهای بزرگ فعالیت نکردند و ترجیح دادند با شرکتهای مستقل که محدودیت کمتر و آزادی بیشتر داشتند، همکاری کنند.

Hard Rock:
از نظرِ اکثریت دست اندر کاران موسیقی، دو سبک هارد راک و هوی متال مشابه هستند. چرا که شباهتهای بسیار زیادی بهم دارند. در هر دو مورد صدای خشن گیتار کاملا قابل تشخیص است و بطورِ معمول نقش اساسی را در گروه، خواننده اجرا می کند که معمولا وظیفه نواختن سازی را هم به عهده دارد. اگر چه تفاوتهای اساسی نیز دیده میشود از جمله لزوم وجود ریتم در پس زمینه موسیقی هارد راک. در صورتی که این ویژگی در موسیقی هوی متال دیده نمی شود بلکه این نوع موسیقی بر صدای خشن و وحشی گیتار و ریتمهای کوبه ای تکیه دارد.

هارد راک در اواخر دههء ۶۰ رشد خود را آغاز کرد و بعنوان یک موسیقی روان گردان باب شد و تحولی در زمینه موسیقی راک ایجاد کرد. در هارد راک کمتر از blues از بداهه نوازی استفاده شده و در عین حال به خشونت سبک هوی متال نیست. اگرچه همان سولوهای طولانی و همان صداهای خشن در هارد راک نیز یافت میشود. در این سبک این ریتمها و ریفها هستند که بیشترین اهمیت را دارا هستند و باید به بلندترین شکل ممکن نواخته شوند.

Heavy Metal:

بعد از اینکه هارد راک تو بریتانیا شکل گرفت در اواسط دهه ۷۰ به آمریکا رسوخ کرد و گروههائی این سبک رو با حال و هوای خاص و با سلیقه آمریکائی اجرا کردن . استفاده از کورد های سنگین تر و شعرهای رویائی و یا ترسناک از خصوصیات این سبک ه که در اعتراض به وضعیت حاکم بر جامعه است. هوی متال هم برگرفته شده از blues/rock می باشد با صداهایی خشن تر و ممتد تر ولی همان اثرِ روانگردانی موسیقی اواخردهه ۶۰ را داراست. متال اثرِ blues را از بین برد و در عوض همان ریفهای قوی گیتار را باقی گذشت.

در اواخر دهه هفتاد هوی متال بعنوان یکی ازسبکهای موفق تجاری ظاهر شد که در واقع یکی از شاخه خه های rock & roll یا به بیانی بهتر فرمی تغییر یافته از آن است. در سه دهه بعدی ، موسیقی متال بعنوان عضوی جدا نشدنی از موسیقی روز و معمول مطرح شد و همواره در جدول پرفروشترین ها حضوری فعالانه داشت. بیشترِ مخاطبان این سبک را نوجوانها بخصوص نوجوانان سفید پوست تشکیل می دهند. منتقدین نیز نظرِ مثبتی راجع به این سبک دارند و آنرا برخلاف باورِ عوام، متال را موسیقی ای بر پایه خشونت و صداهای ناهنجار نمی دانند. بلکه بر این باورند که گیتاریستهایی این سبک دارای تکنیک، سرعت و مهارت خوبی هستند. در تمام زیرشاخه های این سبک نیز دیده می شود که گیتار به عنوان سازِ اصلی ایفای نقش می کند و اصولا گیتار محور اصلی موسیقی هوی متال را تشکیل می دهد و ریف همراه با سولو نقش اساسی را بازی می کنند. به طورِ خلاصه می توان گفت که هوی متال همان راک اند رول است بدون ته مایه بلوز و فراز و نشیبهای خاص ریتمها. این خاص بودن را در تمام شاخه های موسیقی متال، از پاپ متال گرفته تا ترش متال، می توان مشاهده کرد. در آخر متذکر می شوم که در موسیقی متال تمام سازها، نه فقط گیتار، با خشونت هر چه بیشتر نواخته می شوند. گروههای معروف هوی متال دهه 70: Aerosmith - Kiss - AC/DC - Motorhead - Def Leppard - Iron Maiden

Thrash Metal:
ترش متال این سبك از موسیقی متال كه مملو از ریتمهای مختلف به همراه صدای مخرب Distortion گیتار الكتریكی كه با صدای غیرطبیعی خواننده تركیب شده است، قفط برای تاثیرگذاری هر چه بیشتر مضامین اشعار خاصی استفاده می شود كه تنها هدف آن در تلاش برای نمایش ترس از دنیای مدرن و پوچ امروزی، مرگ بدلیل معضلات بی ارزشی چون: اعتیاد، جنگ، اضطراب در مواجه شدن با فرهنگهای نا آشنا و مخرب، تنفر از وضعیت نامناسب موجود، پرخاش به دولتمردان و سردمداران حاكم كه با واقعیتهای زندگی انسانی و معتقدانه بیگانه اند، سیر می كند.این Style رو اصلی ترین سبک مشتق از Heavy Metal میدونن. گیتاری پرخاشگر ، سرعتی ، تکنیکی ، جوی سنگین که عموما گیتار اون چیزی نا موزون و فراتر از ملودی آهنگ مینوازه. چیزی که شاید در اوابل کار با Speed Metal یکسان به حساب میومد. اما گروههای مثل Metallica و Megadeth که جزو بهترین های این سبک بودند چیزی فراتر از این رو به نمایش گذاشتند.

Power Metal:

چیزی که به عقیده کارشناسان سعیش برای نشون دادن همه چیز ما بین NWOBHM تا Harcore Thrash ی که Pantera رو میشه ازش نام برد داره. در اون خشونت ذاتی Rock و Melody های زیبای Black و خشونت Vocal در Death به چشم میخوره. گروه هایی مثل Iced Earth ، Blind Guardian ، Pantera رو نمونه های خوبی برای Power میدونن.

Doom Metal:

سبکی که سهم تکنیک رو در اون بسیار بالا میدونن. سبکی بسیارارام ، وحشت آور و با یک حس سنگین همراه میدونن. گیتاری تیره و سنگین رو برای القا این حس در این سبک استفاده کردند. گروههای خوب این سبک رو میشه Paradise Lost ، My Dying Bride و Anathema نام برد. گروههایی که به دلیل وجود این سبک حزن ، تیرگی ، استفاده از یک فضای سنگین و مهمتر از همه یک Technic خاص این سبک در کارهاشون دیده میشه.

Speed Metal:

سبکی که شاید در اوایل دهه 80 جزو پرطرفدار ترین مشتقات Heavy به حساب میدومد. سبکی که طبق نامش سرعت اصلی ترین خصیصه اون به حساب میاد. سوزش و خشونت خاص خودش و حمله های سریع و دقیق به گیتار داره. چیزی که به سرعت با Thrash قرین شد و گروههای بزرگی مثل Metallica ، Slayer ، Megadeth و Anthrax ازش سود بردند.

Industrial Metal:

سبکی مانند اسمش. سبکی که اون رو نوعی تلفیق از موسیقی Electronic و متال میدونن. کارهای عموما ریتمیک تر ، گاها با شکل Dance ، دارای گیتارهای با Distortion بالا و استفاده از صدای بلند . چه برای گیتار و چه برای Vocal . این سبک موسیقی به دلیل استفاده از ریفهای گیتار ، و استفاده از Distortion بالا توانسته در بین سبکهای متال جای بگیره. گروههای مثل Rammestein و Fear Factory رو میشه نمونه های این سبک دونست.

Progressive Metal:

سبکی که خشونت ، صدای بالا و حس کلاسیک و بزرگ ProgRock رو در هم آمیخت. نمونه بارزش Dream Theater رو میشه نام برد. گیتار تکنیکی و سبک متفاوت آهنگ های این سبک نشان دهنده خاص بودن آن هم هست. چیزی که شاید در دید اول چندان متال به نظر نیاد.

Rap Metal:

سبکی که از اسمش بر میاد که چه موسیقی ارایه میده. پیوند ما بین ریفهای خشن و سریع متال رو با گیتار متمایز سبک Rap پیوند زد. تا جایی که جزو پر طرفدار ترین های Alternative شد. شروع این سبک رو توسط Anthrax میدونن. با آن کار Comic خودشون با نام "I'm the Man," که در اون ریفهای سریع گیتار متال رو با Rap یکی کرد. این دسته از گروههای Alternative سبکهای دیگری از جمله Funk و Hip Hop رو هم به متال اضافه کردند. اما هیچ کدام مثل Rap Metal مورد توجه قرار نگرفتند. اما میان این گروهها هم Limpbizkit مورد توجه ترین در Rap Metal شد. این سبک جوی بسیار Heavy داره.

Goth Metal:

سبکی که جو سرد و غم انگیز Goth Rock رو صدای بلند و خشن Heavy Metal پیوند میزنه. چیزی که حس Melodramic تاترو مسایل دینی و مذهبی و همینطور ترس اون رو میتونست به خوبی نشون بده. جوی که گروهایی مثل Judas Priest در اوایل کار از اون زیاد استفاده میکردند. شبیه سازی روح ، صداهای شدید آسمانی و از این قبیل که بعدها توسط همین گروه ها تحت عنوان Gothic نام برده شد. Gothic جوی سرد ، ترسناک و غم انگیزی داره. سبکی در اون سعی میشه صدای خواننده تاریک و تاریک تر به نظر بیاد. سبکی نزدیک به Doom .

PopMetal:

سبکی که باز هم نامش نشان دهنده کارهاش هست. سبکی مهمترین خصیصه های Rock از جمله ریفهای گیتار رو با جو عمومی و شاداب تر POP پیوند زده. استتفاده از جنبه های متمایز و بارز پاپ مانند هم خوانی کردن از مهمترین خصیصه های این سبک است.

Alternative Metal:

به عده خیلی ها Alternative رو شاید بشه مستقل تر از باقی Style های در نظر گرفت. چیزی که خودش از دل Heavy Metal که در حقیقت هسته مرکزی موسیقی متال هستش بیرون آمده. چیزی که اون گیتار Heavy رو داره. اما کمی با خواست عمومی منطبق تره. با توجه به نوع موسیقی که ارایه میده از سبکهای دیگر متال بیشتر در دید عموم مطبوع واقع میشه. سبکی که در بدو ورودش در بر دارنده Garage Punk ، Funk ، Rap ، Industrial و چندی دیگر بود. گروههایی مثل Korn و Tool رو میشه بهترین ها و سردمداران AltMetal دونست. اون رو به درست یا غلط گاها NU METAL و یا AGGRO METAL هم نام میبرند. گروههای مثل KORN ، Limp Bizkit و یا Marylin Manson رو بهترین های این موج نوی متال میدونن.

Scandinavian Metal:

سبکی که اونرو در ابتدا مختص کشورهای حوضه Scandinavi مثل نروژ و سوئد میدونستند. چیزی مرکب از Black متال در نروژ و Death متال در سوئد. موسیقی با نویز بسیار بالا، شلوغ ، بینظم و جیغ وار که با جوی Melodic که با Keyboard ایجاد میکنند غمگین جلوه میکنه. جو سرد این موسیقی رو بارها و بارها به زمستانهای سرد این منطقه نسبت دادند. این سرما به خصوص در Black به چشم میاد. موسیقی که بعد از سالهای ابتدایی اون با تکنیک خاصی در اجرای گیتارها همراه شد. از این گروه ها میشه Opeth ، Therion و Burzum رو نام برد.

Symphonic Black Metal:

موسیقی که برای اولین بار از Black متالهای نروژ منتشر شد. جوی سرد ، حزن انگیز ، خشن و با جوی Melodic با Keyboard . گاها در کارهای بزرگ این سبک از گروههای یزرگ ارکستر برای او جو ارکستریک و یا به عبارتی Melodic استفاده کردند که Dimmu نمونه بارز اونهاست. گروههای Black از ابتدا سعی بر برداشتن محدودیت های گیتار آرام و تلفیق آن با Goth متال داشتند. خصیصه وهم آور بودن و صدای سرد Goth با این کار به Black پیوست. این موسیقی با گروهایی مثل Gathering از صدای لطیف و احساسی خوانندگان زن هم بهره جست. Dimmu Borgir نمونه بی نقص این سبک به شمار میاد.

Death Metal:

سبکی که از دل Thrash بیرون آمده. موسیقی که سعی بر نشان دادن جنبه های مرگ ، درد و رنج کشیدن داره. موسیقی که اشعار حزن انگیز اون با صدای بلند و خشن ادا میشه. موسیقی که سرشار از ملودی های زیبا و قوی است. این موسیقی شاید در دید عموم دارای هوادارن زیادی نباشه. اما جزو قوی ترین سبکهای موسیقی متال به حساب میاد. این سبک خود رو بی شک مدیون گروه Death و از اون مهمتر CHUCK بزرگ میدونه..