داریوش ن

من مرغ بیشه های غریب,ایستاده بودم و دل برکنده از کویر.همه تن چشم کردم و در چشم آسمان دوختم و همه جان نگاه می کردم و در آن گوشه آسمان نگاه می نگریستم و در اعماق این کویر به لذت جان می سپردم و در آبی این دریا به عشق جان می گرفتم و غرقه مستی و بی خوشی با آسمان عشق می ورزیدم و اشک امانم نمی داد و می شنیدم که سکوت آبی وحی این سخن پیامبر را با دلم می گوید و من در عمق همه ذرات وجودم آن را به نیاز و حسرت زمزمه می کردم:
اگر مامور نبودم که با مردم بیامیزم و در میان خلق زندگی کنم دو چشمم را به این آسمان می دوختم و چندان به نگاه کردن ادامه می دادم تا خداوند جانم بستاند.

مرد30 ساله متاهل

2 سال و 4 روز