سکوت دل ،

چه تلخ است قصه عادت

روزگار غریبی است نازنین

زندگی یک بازی درد آور است زندگی یک اول بی اخر است زندگی کردیم اما باختیم کاخ خود را روی دریا ساختیم لمس باید کرد این اندوه را بر کمر باید کشید این کوه را زندگی را با همین غم ها خوش است با همین بیش و همین کم ها خوش است باختیم و هیچ شاکی نیستیم بر زمین خوردیم و خاکی نیستیم.

من ایده آل نیستم
پس دنبال ایده آل نمی گردم

زندگی بهم یاد داد که صبر کنم ،که تحمل کنم ، که ببخشم..
اما یاد نداد که دروغ وخیانت رو ببخشم

برای بلند شدن باید خم شد ، گاهی مشکلات تو را خم میکنند و بدان آغاز ایستادن است . .