غم انگیز با من سخن نگو.

زندگی جز یک خواب پوچ چیزی نیست  .              

زیرا روح مرده به خوابی ارام فرو میرود .                    

و چیز های مادی آنگونه که هستند به نظر نمی آیند.

زندگی حقیقی است.زندگی جدی است.

سنگ مزار مقصودش نیست.

تو از خاکی و به خاک باز میگردی.

اما این اوصاف در مورد روح تو صدق نمیکند.

نه شادی و نه غمی.

راه یا پایان تقدیر ما نیست.

بلکه عمل کردن هر فردا

ما را جلوتر از امروز می یابد سرنوشت محتوم ماست.

هنر جاودانه است و زمان زود گذر

و دلهای ما گرچه شجاع و نیرومند

هنوز همانند طبل های گنگ و بی صدا می تپد.

و جمع ما بسوی گور گام بر میدارد.

در میدان وسیع کارزار جهان

در حراست از جهان

همچون گله رمیده گیچ و درمانده مباش

چون  قهرمان در این میدان ایستادگی کن.

به  آینده هر چند شیرین و دلپسند اعتماد مکن.

بگذار گذاشته از دست رفته به خاک سپرده شود.

عمل کن. عمل در زمان زنده حال

قلب در درون و خدا بالای سر توست.

زندگی مردان بزرگ جملگی به ما  یادآور می شود.

که ما نیز می توانیم چون آنان برجسته و شاخص باشیم.

و هنگام عزیمت از این دنیا رد پاهایی بر شن های زمان بجا گزاریم.

رد پاهایی که شاید ملوانی دیگر در ساحل زندگی ملوانی از

یک کشتی شکسته و تنها بتواند با رویت آنها امیدوار شود.

پس بگذار مردانه قد بر افرازیم و وارد میدان عمل شویم.

هنوز بدست می آوریم. هنوز دنبال میکنیم.

می آموزیم که زحمت بکشیم و چشم انتظار باشیم.