(( اقیانوس است آن:

                           ژرفا و بی گرانه گی ،

                             پرواز و گردابه و خیزاب

                                                                     بی آن که بداند

کوه است این:          

شکوه و پادر جایی،

فراز و فرود وگردن کشی

                                                                  بی این که بداند

مرا اما

            انسان آفریدی:     

                       ذره ی بی شکوهی

                                        گدای پشم و پشک جانوران،

تا تو را به خواری تسبیح گوید

از وحشت قهرت بر خود بلرزد

بیگانه از خود چنگ در تو زند

تا تو

          کل باشی

مرا انسان آفریدی

شرم سار هر لغزش ناگریز تنش

سرگردان عرصات دوزخ و سرنگون چاه سارهای عفن:

یا خشنود گردن نهادن به غلامی تو

سرگردان باغی بی صفا با گل های کاغذین

فانی ام آفریدی ای

پس هرگزت دوستی نخواهد بود که پیمان به آخر برد

بر خود مبال که اشرف آفریدگان تو ام من :

با من

           خدایی را

                            شکوهی مقدر نیست))

(( نقش غلط مخوان

                            هان!

اقیانوس نیستی تو

جلوه ی سیال ظلمات درون.

کوه نیستی

خشکینه ی بی انعطافی محض.

انسانی تو

سرمست خمب فرزانه گی یی

که هنوز از آن قطره یی بیش در نکشیده

از معماهای سیاه سر بر آورده

هستی

             معنای خود را با تو محک می زند.

از دوزخ و بهشت و فرش و عرش بر می گذری

و دایره ی حضورت

جهان را

           در آغوش می گیرد.

نام تو ام من

به یاوه معنایم مکن!))

لطف کنین نظرتونو در باره ی این شعر شاملو بگید

ممنونتون می شم.