كرم شب تاب روزقسمت بود.خدا هستی را قسمت میكرد. خدا گفت:چیزی ازمن بخواهید. هر چی باشد شما را خواهم داد.سهمتان را از هستی بخواهید زیرا خدا بسیار بخشنده است وهركه امد چیزی خواست.یكی بالی برای پریدن ودیگری پایی برای دویدن.یكی جثه ای بزرگ خواست وان یكی چشمان تیز.یكی دریا راانتخاب كردویكی اسمان را. دراین میان كرمی كوچك امد وبه خدا گفت:من چیز زیادی از این هستی نمی خواهم نه چشمان تیز ونه جثه ای بزرگ.نه بالی ونه پایی نه اسمان ونه دریا. كمی از خودت را به من بده نام او كرم شب تاب شد خدا گفت:ان كه نوری با خود داردبزرگ است حتی اگربه قدر ذره ای باشد تو حالا همان خورشیدی كه گاهی زیربرگی كوچك پنهان می شوی و روبه دیگران گفت:كاش می دانستید كه این كرم كوچك بهترین راخواست حالاهزاران سال است كه اوبردامن هستی می تابد. وقتی ستاره ای نیست چراغ كرم شب تاب روشن است وكسی نمی داند كه این همان چراغی است كه روزی خدا ان را به كرمی كوچك بخشیده است.