اجازه عاشق شدن را به من ندادی!!! من لحظه ای تامل کردم و اینک تو را بی ارزش می دانم.اینک من نیز مانند دیگران برای تملق خواهم گفت که چهره ای زیبا دارم. مثل هر قلمروی بی حد و مرز خواهم بود. تنها هدفی خواهم خواست تا برایش بمیرم. میدانم که خیلی ناخوشایندم ولی باید به طرز شگفتانگیزی دلانگیز شوم. تنها باید لحظهای بیشتر تامل کنم!!!!در سیاهی شب سرگردان شده ام, در دنیایی بدون حافظه و یاد, شاید از هوش رفتهام! شاید... احساس میکنم در آسمان یخزدهام. صورتم را در تاریکی و تنهایی می بینم. صورتم را چون جرقهای یخ زده در آسمان میبینم.از قلبی که قسمتی از آن بودم, جدا شدهام. میترسم و از ترس بر خود می لرزم!! مرا صدا می زنند, مرا میخوانند!!بدون ایکه وقت تلف کنم پیش می روم,شایدم اینجا آخر جاده باشه,سایهها فرود آمده اندو من تمام وقت اینجا بودم.گویی روحم تبدیل به فلزی سخت شدهاست!! حرفهایم از جنس دل مردم نیست برای همین مرا میسوزانند, رنجم را, امیدم را و دردم را... من سیستم آنها به هم زدهام,اسطورههایشان را نابوده کرده و در دستانم مچالهشان کردهام. کاش برای حس کردن چیز بیشتری بود. حالا مثل یک موش کور شدهام, می کنم و پایین میروم.پشت هر چیز زیبایی رنج و غم نهفته است. هیچکس در چشمان من دنبال چیزی نبود. برای همین, اکنون چشمانم را که سراسر زیبایی است پنهان میکنم. (2) میخواهم خورشید را لمس کنم. زندگیام بسیار تاریک است. همه چیز در تاریکی است و این درون مرا به آتش می کشد. فهمیدهام که بُرد با من نیست. چیزی برای ماندن وجود ندارد, اینک مرگ به سراغ من که خود را به خواب زده بودم آمده است.در قلبم آوای امیدبخشی سوسو میزند که از درکم خارج است.از ترس رها شدهام, گرچه چیزهای زیادی برای ترساندن من وجود دارد. دستهایم را به دعا برداشتهام اما دعا کردن را فراموش کردهام. رو به تباهی ام, عدم, نیستی....سکوت میکنم به آنچه نیست!!!! روزای سخت, روزای سرنوشت... غمگینم, شایدم دلتنگ, نمیدونم هرچی که هست بدجور اذیتم میکنه! دلم گرفته, میخوام تو خودم باشم تا آخردنیا, تا اون وقت که از این حس, حالت رها بشم. احساس خفگی میکنم, خسته شدم از درگیری با خودم, حس هام ,دغدغههام . دلم برای آن همه شادی بیسبب تنگ شده.شده. هوای دلم بارونییه. میخواد بباره, کجایی ای اشک؟؟؟؟؟؟؟ زندگی من به نام تنهایی بسته شده, به نام غم, حسرت!! این روزا به اوج پوچی رسیدم به آخر خط, جایی که دیگه نجاتی نیست.دارم نفسای آخر زندگیمو میکشم.. من محکوم به زجر کشیدنم. روزای درد, روزای انتظار,روزای بی کسی, ترس, وحشت... بگذار بعد از من کسی هرگز نداند از من با من چه گذشت. یه نفرین شدهم. شیطان در من حلول کرده. من پر از نفرتم. گرایش شدیدی به قتل دارم, به غارت, تباهی. من بد بودم ولی بدی نبودم. زندگی با من سر جنگ داشت و من ناباورانه در این نبرد شکست خوردم و از میان به دو نیم شکستم. اکنون مرا به قربانگاه میبرند گوش کنید ای شمایان که در شماره حماقتهایتان از گناهان نکرده من افزونتر است. من از هرآنچه که با شما پیوندی دارد نفرت می کنم. قاضی تقدیر با من ستمی کرده است, به داوری میان ما را که خواهد گرفت؟ من همه خدایان را لعنت کردهام همچنان که خدایان مرا . در زندانی که از آن امید گریزی نیست بداندیشانه بیگناه بودهام. نمیدونم آخر این حسها و فکرای بی انتهای من به کجا میرسه؟ به تباهی؟ من دلم برای این موجود وامونده میسوزه. اکنون یک ذهنیت ابری و مه آلود بر تمامی افکارم حکومت می کنه.یک منگی گاه جالب.