اگر ابرهای سنگین آسمان این دو چشم را نگیرند

هم پای تو خواهم ماند

و خواهم خواند برای جغد شوم زمان

که اواز من بسی دلنشین تر است.

من در اینجا نشسته ام ذهنم را ورق میزنم.

گم کرده ام را یافته ام.

می خندم

گاهی چند خط مینویسم

شاید گویای حرف های نا گفته ام باشد

این طریقی است که در خاطره ها میماند.