بهر هر یاری که جان دادم به پاس دوستی// دشمنی ها کرد با من در لباس دوستی // کوه پا بر جا گمان می کردمش دردا که بود // از حبابی سست بنیان تر اساس دوستی// بس که رنج از دوستان باشد دل آزرده را // جای بیم دشمنی دارد هراس دوستی // جان فدا کردیم و یاران قدر ما نشناختند // کور بادا دیده حق ناشناس دوستی // دشمن خویش رهی کز دوستداران دوروی// دشمنی بینی و خاموشی به پاس دوستی//

پرنده گفت : چه بویی چه آفتابی آه بهار آمده است و من به جستجوی جفت خویش خواهم رفت پرنده از لب ایوان پرید مثل پیامی پرید و رفت پرنده‌ی کوچک پرنده فکر نمی‌کرد پرنده روزنامه نمی‌خواند پرنده قرض نداشت پرنده آدمها را نمی‌شناخت پرنده روی هوا و بر فراز چراغ‌های خطر در ارتفاع بی‌خبری می‌پرید و لحظه‌های آبی را دیوانه‌وار تجربه می‌کرد پرنده آه فقط یک پرنده بود