شقایق کسرایی

از همین می‌ترسم. به یک چیزی یا کسی عادت می‌کنی، اونوقت اون چیز یا اون کس قالت می‌گذاره. اون وقت دیگه چیزی برات باقی نمی‌مونه. می‌فهمی چی می‌خوام بگم...؟ اونهایی رو که می‌گذارن و می‌رن دوست ندارم. اینه که اول خودم می‌گذارم می‌رم.این‌جوری خاطرم جمع‌تره.

برگرفته از: خداحافظ گاری کوپر / رومن گاری

زن20 ساله مجرد متولد 29/بهمن/1371

زن

Iran ، تهران ، تهران

نميکشم

شرکت در بحث هاي کلوبها و امکانات ديگر

با والدين

ديپلم دبيرستان

در حال تلاش برای دانشجو شدن!!!

می‏دانی این روزها
این همه تنهایی و سکوت
وادارم می‏کند به اندیشیدن
به خیلی چیزها
به خودم، به تو
به رابطه‏مان و به زوال دست‏هامان

به این باور که می‏توان جدا بود و دوست داشت
می‏شود دور بود و عاشق ماند
تنها برای دست‏هایی که می‏شناسی
برای خود خودش
خود او که بی‏هیچ عادت و اجباری
بی‏هیچ تکرار و اکراهی
بی‏هیچ حرف و حدیثی
عاشق خود حقیقی‏اش بشوی
نه شیفته‏ی خود حقوقی‏اش
که وجود‏ش مهم باشد، نه حضور‏ش

می‏شود فقط نگاه‏اش را حبس کنی پشت چشم‏هایت
نفس‏هایش را بشماری در سینه‏ات
و احساس‏اش را بفشاری میان بازوان‏ات
آن‏وقت فراموش‏ات می‏شود نبودنش
بی‏اینکه نیازت باشد هر روز به نام بخوانی‏اش و تشنه‏ی شنیدن‏اش باشی
که بگویی‏اش و بشنوی‏اش "دوستت ‏دارم را"
که تنها و تنها خیال‏اش برایت بس باشد
بی‏بودنی و بی‏حضوری که دست‏هایم می‏دانند

سال‏هاست
با خیال‏ات زنده‏ام
که هنوز می‏دانم صبح، یعنی پلک گشودن‏ات
که شب‏ یعنی چشم بستن‏ات
و پلک هم که می‏بندم، باز می‏بینم‏ات
که هنوز در هوایت نفس می‏کشم
که هنوز...
که تا ابد...

160-165

50-55

24 آذر 1387 ساعت 16:58