به نام خدا
این سرگذشت کوتاهی است در مورد خودم.
اگر ناقص بود و سؤال یا راهنمایی دارید لطفا دریغ نفرمایید.
سعی می کنم سپاسگزار و پذیرای انتقادهای منطقی دوستانم باشم.
من احساس می کنم معاد می تونه وجود داشته باشه و میل عدالت خواهی ام این اعتقاد رو تقویت می کنه. متون مذهبی و پیشینه مذهبی ام هم همین طور.
آدمی که به معاد معتقد می شه، قاعدتا بایستی برای تقوا هم ارزش فوق العاده ای قایل باشه؛ چه اینکه اگر واقعیت داشته باشه، {... متون نهج البلاغه...} و چه از نظر ارزشی، خدا به عنوان دوست داشتنی ترین عنصر و حاکم مطلق دنیا، آن را ملاک کرامت ( بهترین ارزشها) قرار داده است. ان اکرمکم عند الله اتقیکم
من وقتی سعی می کنم تقوا رو همراه همه امورم قرار دهم، در مدت بسیار کوتاهی احساس می کنم که چقدر زندگی سخته و لذتی نداره. برای خودم چند حالتی رو تجربه کردم:
بی خیال اون شدت تقوا شدم، بی خیال همه جانبه توجه کردن به تقوا در زندگی شدم، به امور رایج و غیر سلوکی توجه کردم
اما تازگی به خودم گفتم پس چرا بقیه مردم اینطور ناراحت نیستند جوابی به ذهنم رسید که به لطف خدا امیدوارند. پس گفتم من هم بیایم و به همراه تقوا، امید به خدا را نیز با خودم همراه سازم.
از طرفی یاد موضوع خودخواهی افتادم و فکرهای قبلیم که شرافت بالاتری است اگر کسی به درجه ای از ایمان و آمادگی برسه که بتونه مثل خدا، به جای آنکه لطف رو برای خودش بخواهد منبع ( وسیله) خیر شود. پس گفتم به جای امید، در مرتبه بالاتر، عشق را همراهم کنم.
البته آدمی به هرگونه نیروی حیات و عمل محتاج است و هیچ مؤثری در وجود بجز خدا نیست.
و من هم دست کشیدنم از امید، به معنی اعتماد به همون امیدی است که خدا قولش رو داده که: قسم می خورم روزی رهرو ام را تقبل کنم.
(و ناگفته نماند هنوز نمی دانم چطور از حرف و نظر اطرافیانم خلاصی یابم.؟ هنوز زمان زیادی برای اثبات صداقتم نیز نگذشته است)
احساس حضور همراه با دو صفت تقوا و عشق، حالت جالب و تازه ای برایم هست که نتایج خوبی داشته
آیات 5 تا 10 سوره اللیل: فامّا مَن اعطی و اتّـقی * فسینسّره للیسری * و اما من بخل و استغنی * فسینسره للعسری
در جایی داریم که للیسری : چنان می کنم که طاعت بر او آسان ترین امور باشد؛ بر طبق آیه " فمَن یرد الله أن یهدیه یشرح صدره للاسلام
و از امام محمد باقر (ع): لا یرید شیئا من الخیر إلّا یسره الله تعالی

لطفا مرا راهنمایی کنید.