سبب منم که می شکنم. این آهنگ شادمهر را گذاشتم چون وصف این روزهای منه. این روزها به همه چیز و همه كس حتی خودم شك دارم. این سئوال دائم در ذهنم می چرخد من كی هستم؟ چهره‌ی دو گانه یا نقشی از یك دروغ در آیینه؟ می ترسم از این نقش خیالی مزخرف. این روزها از دیدن چهره خودم در میان آیینه می ترسم. آیینه آبی اتاقم را شكسته ام. اما من در این آیینه هزار تا شده‌ام. كدام یك من واقعی است؟ اصلا من كی هست؟ از این واژه بدم می آید. از خودم از شكسته‌های آیینه. به آب دادم و آب شكسته‌ها را با خود نبرد. دو برابر شدند. می خواهم فرار كنم اما از كی؟ از چهره‌ هزار تكه خودم در آب و آیینه‌های شكسته .... نه گریزی نیست. بگذارید اعتراف بزرگی بکنم دروغ واقعی خود من هستم. هرکی با هام این روزها همراه شده زود خسته شده و تنهام گذاشته. به هرکی حرفی زدم نتیجه عکس گرفتم. شاید شادمهر راست می گه اگه هیچ کس برام نمونده واسه این که سبب منم.
چقدر امروز تنهام.................................. کی وسعت تنهایی منو درک می کنه