هنگامی که عشق به شما اشارتی کرد، از پی اش بروید، هرچند راهش سخت و ناهموار باشد. هنگامی که با بالهایش شما را در بر گرفت، تسلیمش شوید، گرچه ممکن است تیغ نهفته در میان پرهایش مجروحتان کند. وقتی با شما سخن میگوید، باورش کنید، اگر چه ممکن است صدایش رویاهایتان را پراکنده سازد، همانگونه که باد شمال باغ را بی بر میکند. زیرا عشق همانگونه که تاج بر سرتان میگذارد، به صلیبتان میکشد. همانگونه که شما را میپروراند، شاخ و برگتان را هرس میکند. همانگونه که از قامتتان بالا میرود و نازکترین شاخه هایتان را که در آفتاب میلرزند نوازش میکند، به زمین فرو میرود و ریشه هایتان را که به خاک چسبیده اند میلرزاند. عشق شما را همچون خوشه های گندم برای خود دسته میکند، میکوبدتان تا برهنه تان کند، سپس غربالتان میکند تا از کاه جداتان کند، آسیابتان میکند تا سپید شوید، ورزتان میدهد تا نرم شوید، آنگاه شما را به آتش مقدس خود می سپارد تا برای ضیافت مقدس خداوند، نانی مقدس شوید. جبران خلیل جبران