sarinarosred

غنچه باغ امید هیچ کس را مشکنید ...


با خدا باش پادشاهی کن / بی خدا باش هرچه خواهی کن



یادم باشد...حرفی نزنم که دلی بلرزد خطی ننویسم که آزار دهد کسی را یادم باشد....... جواب کینه را با کمتر از مهر ....... دو رنگی را با کمتر از صداقت ندهم ....... یادم باشد باید در برابرفریادها سکوت کنم ...... وبرای سیاهی ها نور بپاشم ........ یادم باشد از چشمه درس خروش بگیرم ....... از آسمان درس پاک





دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ایوان میروم و انگشتانم را

بر پوست کشیده شب میکشم

چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به مهمانی گنجشکها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی ست...........................


همیشه واسه گلی خاک گلدون باش که اگه به آسمون هم رسید یادش باشه که ریشش کجاست


آخرین قطره اشک را به آخرین جمله ی آخرین فصل کتاب ایمانم ، بعشق مردان ، گذاشتم ! من دیگر بهیچ چیز مردان ایمان ندارم ! جز ... به یکپارچه گیشان در نامردی ! ......




مردن اتفاق قشنگی است!

از مرگ نمی هراسم،راز و رمز عجیبی است، اما عجیب تر اینکه همواره مرگ را مثل سفری مرموز و اکتشافی دوست داشته ام ...

مرگ را چشمان اشکبار ما لکه دار کرده است، و گر نه موهبتی است که فقط یک قلب مطمئن و یک روح آرام می تواند به آن برسد! هیچ فکر کرده ای که مردن هم اتفاق قشنگی است!؟

شاید اگر چشمهایت از طرف این دنیا به مرگ نگاه کند، بی درنگ به حرف من بخندی. اما چشمانی لازم است تا مرگ را از سوی حقیقی آن، از عالمی ورای این خاک فانی نگاه کند...

آنوفت می بینی مردن سیاه نیست، آبی است، سپید است، قرمز است، رنگ زیبا ترین و شادترین گل های دنیاست.

آخر جاده ی مرگ خداوند نشسته است و آنقدر چشمهایش مهربان است که شک دارم گوشه اش حتی اخمی بردارد، و همین وقت عذاب ما آغاز می شود. نه جهنمی هستف نه شکنجه ای، که عذاب ما از سرشاری مهر و عاطفه ی بی نظیر او آغاز می شود. از شرم آن هنگام که رو به روی او ایستاده ای و منتظری تا تشری به تو بزند، اما اوست که با عشق عجیب و غریبش تو را می نوازد و تو می خواهی هزار بار در آتشی سوزان بیفتی اما دیگر این همه عاطفه را تاب نیاوری...

چقدر مردن زیباست! و چقدر دور مانده ایم از آن معنای قشنگی که لا بلای رخت های سیاهمان رنگ چرک و مرده گرفته است!

مرگ را جور دیگری باید دید، آن گونه که زندگی را... معنای زشت مرگ و معنای کسالت بار زندگی درون خود ما نهفته است. وگر نه هردوف نه دو روی سکه که یک روی آنند. مردن هیچ گاه آخر راه نیست. مرگ همیشه آغاز است. آغاز راهی که به نگاه مهربان خداوند ختم می شود. و خوشا به حال آنان که چشم در چشم او دوخته اندو حس می کنند به عشق رسیده اند. عشق مطلق و محض، که در باور این دنیای ما نمی گنجد.

آری جز با مرگ هیچ یک از این موهبت ها میسر نیست و عاقبت روزی همگی ما مرگ را در آغوش گرفته و به انتهای جاده خواهیم رسید. همان جا که خدای مهربان منتظر ایستاده است و با مهرو لبخند به استقبال بندگانش میرود.

همان جا که عزیزانمان پیش از این رفته اند و به آراممش جاودانی رسیده اند. همان جا که من هم چون تو از آن دور مانده ایم و دور نیست روز رفتن...

14/اردیبهشت/1364