کوچه پس کوچه های زندگی ام را ورق می زنم تا مرحمی برای دردهای دلم پیدا کنم اما هیچ کس را همدل و همراه خودم نمی بینم هیچ کس سوار بر مرکب عشق می شوم اما عاشق هم نمیابم میروم و میروم تا به ناکجا آباد زندگی ام می رسم می دانید کجاست؟ هیچ کس نمی داند اما ناکجا آباد زندگی ام دنیای من است جایی است که تمام غمها و شادیهایم را آنجا تقسیم کرده اند زیباترین رویاها و عشقهایم آنجاست آنجا عشق است آنجا ناکجا آباد است آنجا دنیای من است آنجا می شود عشق را معنا کرد آری ناکجا آباد زندگی ام دنیای غم من است می دانید غم کیست ؟ آری همه با این واژه آشنایی دارید غم دوست واقعی من است کسی است که هیچ زمانی به من دروغ نگفته است غم نامرد نیست غم یک عاشق به تمام معنا و واقعی است او به هیچ کس دورغ نمی گوید هر روز با من است هر زمان هر وقت هر دقیقه هر ثانیه با من است ... دنیای زیبای زندگی ام را همراهم بوده آشنای قریب من است بهترین یارم بهترین امیدم بهترین و زیباترین دوست من ... کاش در زندگی مثل غم هیچ وقت به هم دروغ نمی گفتیم کاش همانطور که دست همدلی را با هم می فشاریم دوستدار هم باشیم غمخوارهم باشیم و نگهدار هم ... غم عزیزم دوستت دارم ...

ماه من غصه چرا ؟! آسمان را بنگر که هنوز بعد صدها شب و روز مثل آن روز نخست گرم و آبی و پر از مهر به ما می خندد یا زمینی را که دلش از سردی شب های خزان نه شکست نه گرفت! بلکه از عاطفه لبریز شد و نفسی از سر امید کشید و در آغاز بهار دشتی از یاس سپید زیر پاهامان ریخت تا بگوید که هنوز پر امنیت احساس خداست !