سارا م

مادرم برای همیشه خوابید
دیگر با بوسهء هیچ شاهزاده‌یی
بیدار نمی‌شود..._____
مادر، ای لطیف ترین گل بوستان هستی، ای باغبان هستی من، گاهِ روییدنم باران مهربانی بودی که به آرامی سیرابم کند. گاهِ پروریدنم آغوشی گرم که بالنده ام سازد. گاهِ بیماری ام، طبیبی بودی که دردم را می شناسد و درمانم می کند. گاهِ اندرزم، حکیمی آگاه که به نرمی زنهارم دهد. گاهِ تعلیمم، معلمی خستگی ناپذیر و سخت کوش که حرف به حرف دانایی را در گوشم زمزمه می کند.

گاهِ تردیدم، رهنمایی راه آشنا که راه از بیراهه نشانم دهد. مادر تو شگفتی خلقتی، تو لبریز از عظمتی؛ تو را سپاس می گویم و می ستایمت.____

نه او نمرده است که من زنده هنوز



او زنده است در غم و شعرو خیال من _____





هرگاه لباس مشکی بر تن می بینم، ناخودآگاه با خود می گویم مگر چه اتفاقی افتاده؟؟؟ یادم می آید که دیگر سایه مادر بر سرم نیست......_____

مادرم چهره معصومانه ات را چطور از ذهنم پاک کنم؟؟؟ کاش در دیدار آخر قطرات نقره ای کنار چشمانت را در دستمالی برای خود نگه می داشتم.. و هر روز صبح بر چشمانم می میالیدم......____



تسلی میدهم خود را که آسمان ها بر او هرشب نثاری هست، اما دردا، دریغا چرا خاموش؟؟؟ چرا در خاک؟؟؟_____

خدایا خانه بدون مادر را بدون پدر نگردان._____بیا ای خسته خاطر دوست!_ ای مانند من دلکنده و غمگین_
من اینجا بس دلم تنگ است._
بیا رهتوشه بر داریم،_
قدم در راه بی فرجام _بگذاریم.....____کاش مامان بود___زدست محبوب ندانم چون کنم_
وز هجر رویش دیده جیحون کنم_
یارم چو شمع محفل است_
دیدن رویش مشکل است_
سرو مرا پا در گل است_
بر خط و خالش مایل است_
یار من دلدار من کمتر تو جفا کن_
یادی آخر تو ز ما کن_
یادی آخر تو ز ما کن_
.....___مادر نگو كه ((مصیبتی چون مصیبت تو نیست.))



دیشب بابا تو تنهایی خودش این شعر را زمزمه می کرد. و من فکر می کنم که او هنوز عاشقه.___
خاطرت مى‏گوید: _

خفته به زیر برگ‏هاى مرطوب و سبز _

نحیف و لاغر اندام در سبدى سرد _

از دست رفته بودم‏ _

تا در نگاهِ دعاى وارت‏ _

بماند اسماعیل‏ _

در حیرتِ عزرائیل! _

خاطرم مى‏گوید: _

در تاختِ سرگشته جوانى‏
_
در حیرانىِ وحشت بند _

در عزم و زایش دوباره‏ _

نهیبِ مردانگى را _

از دهان پاك تو نیوشیدم‏ _

و شور یگانگى را _

از چشمه مهر تو نوشیدم‏ _

اینك‏ _

كودكِ نحیف دیروز _

پاى كشان‏ _

با موى سپیدش امروز_

در میان برگ‏هاى خشك و زرد _

تنش مى‏لرزد از این شب سرد _

آه مادر _

كجاست سبد؟! ____دیشب دلتنگت شدم
خوابیدم که خوابت بیاید_
نیامد_
خاطرت آمد و من فرو رفتم میان پرها_

میدانی دست هایت را اینجا جا گذاشته ای؟_
میدانی من هر روز با دستهای تو گچ های رنگی را می گیرم و می نویسم تو را پای تخته سیاه؟_
بچه ها زل می زنند به رنگها و به ناهماهنگی من و هوای بی حوصله کلاس می خندند._
من هم می خندم به تو که ته کلاس نشسته ای و به دستهایت زل زده ای !_
می دانی چشمهایت اینجاست؟ _
از پشت باران!_
می دانی که من کجای فاصله تو نشسته ام؟ _
روی پیراهنت میرقصم و موج می خورم_
روی صندلی ها پا می گذاری و می آیی تا نفس من._
می دانی پاهایت چسبیده به من؟_چه بنویسم از این سفر دراز و سالی که نو شد بی تو و در کنارت. به کجا دستهای کوتاهم می رسد؟ و صدایم ..._
می دانم که دعای تحویل سال را می خوانی و این جمله را بلند تر و بغض دارتر که:
حول حالنا الی احسن الحال____)):

خداحافظی كردی یكجوری كه انگار دیگه بر نمی گردی ....دیگه برنمی گردی ....... دیگه بر نمی گردی ..... __-___رفتم پیش دكتر كه دكتر بعد از كلی مفدمه چینی گفت:




- مادر شما ممكنه به هوش نیاد _.




تمام دنیا روی سرم خراب شد_ وقتی برگشتم دكتر از اتاق بیرون امد و با حالت تاسف گفت :




متاسفم ما هر كاری می تونستیم كردیم اما.... _




با شنیدن این حرف از درون فرو ریختم_فكر نمی كردم ظرف چند ساعت به این اسانی مادر را تنها كسم را از دست داده باشم_از دكتر خواستم مادرم را ببینم _اجازه نمی داد اما اینقدر اصرار كردم تا راضی شد _.




بالای سرش رفتم /ارام خوابیده بود ._




دستشو توی دستم گرفتم یخ كرده بود . _

مرگ حق بود
اگر جدایی در آن نبود___نمی‌دانستی از تاریکی می‌ترسم_
همیشه سیاه می‌پوشیدی_

داشتم به سیاه بودنت عادت می‌کردم_

سپید پوشیدی و _رفتی ......_((:








- مادر پاشو تو رو خدا پاشو اینجا سرده نخواب پاشو _من تازه فهمیدم زندگی یعنی چی ؟_ مادر نرو پاشو _شوخی بسه دیگه پاشو دیگه .... _
تكرار یك حرف به روی لبانم_

هیچگاه خسته ام نمی كند_

در روز و شب_

خواب و بیداری_

مستی و هشیاری_

آن حرف از ذهنم پرواز نمی كند_

اگر مرا چو عیسی به صلیب بكشند_

چون ابراهیم به آتش اندازند_

و چون حسین به شهادت رسانند_

آن حرف لبانم را رها نمیكند_

گذر زمان_

شادی و غصه_

و حسرت و اندوه_

آن حرف را از من جدا نمیكند_

آن حرف اسم توست كه همواره در فلبم _بوده و خواهد ماند_

چرا كه اسمت_

در تمام تنم_

می جوشد و جریان دارد _ مادر._از بهشت خبر می رسد که تو در ازل یک شاخه گل سرخ بودی که در همسایگی فرشته ها زندگی می کردی.


یک روز فرشته ای زیبا گلبر گی از تو را به زمین آورد تا همه ی باغها رنگ و بوی تو را بگیرند.


از فرشته ها خبر می رسد که تو زیباتر از همه ی گلزارهای ملکوت بودی و خدا تو را به زمین فرستاد تا هیچ خانه ای از مهربانی بی بهره نماند.


از دلم خبر می رسد که تو را با کلمه های خاکی نمی توان نوشت و با دهانهای فانی نمی توان سرود و با دستهای تهی نمی توان تصویر کرد.


از عشق خبر می رسد که تو عاشق ترین آفریده ی پروردگاری و بالاتر از ستارگان ایستاده ای تا کهکشانها حیرت زده تو را تماشا کنند.


کاش می شد دوباره کودک بود و در دامان تو به دیدار بهشت رفت و در چشمهای تو زیباترین دریاچه های دنیا را دید و در شبهای پر از لالایی گیسوان تو به دنبال مهتاب دوید.


مادرم، وقتی تو در کنارم هستی، خود را کودکی شاداب می بینم و دنیا را گهواره ای کوچک که با دستهای تو به این سو و آن سو می رود.


وقتی به من نگاه می کنی، احساس می کنم از خورشید گرمترم و از پروانه ها بی قرارتر.


همیشه در کنارم بمان، ای که از همه ی عالم به خداوند شبیه تری.____
(( ای خدا دیگر از تو هیچ چیز نخواهم خواست و تو نیز از من هیچ چیز مخواه ....... من می دانم که برای خودم اشک نخواهم ریخت و در آن تنهای چقدرغمگین خواهم بود چقدر تحقیر خواهم شد چقدر پر رنج خواهم بود چقدر سرگردان و چقدر بی تاب...... من خودم را سالهاست که گم کرده ام تو می دانی سالها پیش با تمام وجود از توخواستم اما جوابی نگرفتم با تمام توان فریاد زدم ولی پاسخی حتی گوشه کوچکی ندیدم اما دیگر نخواهم خواست دیگر نخواهم خواست ............ تمام زمینها را پشت سر خواهم گذاشت درهر چه رنج است غرق خواهم شد خود را درون یک خلصه جاودان رها می کنم به نگاه تحقیر مردمان توجه نخواهم کرد آرام و بی صدا حرکت خواهم کرد لطافتم را به لقمه ای نان خواهم بخشید و از روی سقف آسمان پرواز خواهم کرد پرواز پرواز و به سقوط اهمیت نخواهم داد ........ سقوط و دوباره سقوط ..... وااااااااااااای......))فقط مامانم رو بهم برگردوننننننننننننننننن____

12/اردیبهشت/1362